Nieuwskanaal voor: Esm� Wiegman

Esm� Wiegman bezoekt de krachtwijk Sanderbout in Sittard

Fri, 04 Jun 2010 11:53:51 +0200

Op donderdag 3 juni ben ik gastvrij onthaald in de wijk Sanderbout in Sittard. Sanderbout is namelijk een wijk waar volgens de rapporten in het verleden nogal wat problemen waren. De woningbouwcorporatie heeft daarom al meer dan tien jaar plannen om de wijk te herstructureren. Ik hield een toespraak over de visie van ChristenUnie hierop.

Op uitnodiging van het wijkplatform kon ik bij bewoners thuis dineren, overnachten en ontbijten. Ik werd om half zeven ’s avonds door Pascal Frissen, onze Sittardse kandidaat, en Jaap Huurman, ondersteuner van het wijkplatform, met de fiets opgehaald van het station. Op naar het wijkcafé annex clublokaal, waar we een heerlijk avondmaal kregen voorgeschoteld bestaande uit soep, asperges en rijstevlaai. Samen met mijn collega Pauline Smeets van de PvdA en wethouder Ruud Guyt van volkshuisvesting mocht ik een tafelrede houden over de visie van de ChristenUnie op de problematiek van wijken in verandering.

Sanderbout is namelijk een wijk waar volgens de rapporten in het verleden nogal wat problemen waren. De woningbouwcorporatie heeft daarom al meer dan tien jaar plannen om de wijk te herstructureren, hetgeen betekent dat veel woningen gesloopt gaan worden en, i.v.m. de bevolkingskrimp, er minder nieuwbouwwoningen voor in de plaats komen. Inmiddels participeren gemeente en provincie ook in het project. Een deel van de wijk, Achtbunder en Thienbunder geheten, is al bijna geheel gesloopt.

De bewoners zijn hierdoor wakker geschud en hebben zich geleidelijk aan georganiseerd en stellen zich nu teweer tegen de plannen. Want de bewoners zelf vinden dat ze in een prachtige wijk wonen en mooie huizen hebben. Vele bewoners hebben duizenden euro’s geïnvesteerd in hun huis. Na het diner zijn we gaan wandelen door de wijk en hebben een aantal woningen bezocht. Het moet gezegd worden, deze woningen zien er pico bello uit en stralen een gezellige en warme sfeer uit.

Het wijkplatform heeft daarom de slogan “Sanderbout blijft Sanderbout” aangenomen en onder het mom daarvan een aantal avonden “Gastvrij Sanderbout” georganiseerd, waarvoor bestuurders en kamerleden zijn uitgenodigd om de wijk te proeven en te voelen.

De corporatie en de overheden hebben ingezien dat de bewoners hun wijk zeer serieus nemen en betrekken hen nu bij het maken van de plannen. Het wijkplatform heeft een ideeënprijsvraag uitgeschreven voor architecten en stedenbouwkundigen. Deze ideeën worden binnenkort gepresenteerd. Inzet van het wijkplatform is zoveel mogelijk woningen en de sociale samenhang in de wijk te behouden.

Uiteraard beseffen de mensen wel dat een aantal zaken moet veranderen, willen verenigingen en gemeenschapsvoorzieningen overleven. Door de toegenomen vergrijzing en individualisering hebben deze het steeds moeilijker gekregen. Wellicht dat de nabijgelegen ontwikkelingen van het Orbis ziekenhuis en de Sportzone nieuwe kansen bieden.

Al met al maakte het geheel een positieve indruk op mij en is Sanderbout een mooi voorbeeld van hoe de bewoners van een wijk betrokken zijn op elkaar en op de toekomst van hun eigen leefomgeving. Ik wens hen daarbij veel succes en we houden elkaar op de hoogte!

Esmé Wiegman

Voltooid leven

Thu, 20 May 2010 17:30:03 +0200

Deze week zijn ruim 100.000 handtekeningen aangeboden door het burgerinitiatief Uit vrije wil om levensbeeindiging mogelijk te maken als iemand (van 70 jaar of ouder) zijn leven voltooid acht. Maandagmorgen mocht ik over mee discussi�ren in een bijeenkomst in nieuwspoort. Alhoewel, discussie? Op basis van mijn uitgangspunt dat het leven een geschenk is van God, werd ik vrijwel direct buiten de discussie geplaatst.

Met een dogma dat door een minderheid beleden wordt, kon de aanwezige meerderheid (met hun eigen dogma van zelfbeschikking!) niets. Er werd niet of nauwelijks de moeite genomen om in te gaan op de andere overwegingen die ik naar voren heb gebracht die breder gedragen kunnen worden.

Het draait in deze discussie om zelfbeschikking en autonomie, maar die zijn beperkt. Dat zie je bij de geboorte. We worden geboren; we maken onszelf niet. Een vergelijkbare passiviteit treedt ook aan het einde op. Sterven is jezelf overgeven. Dat is geen zelfbepaling, maar juist het opgeven daarvan.

Een andere beperking vormt de omgeving/de samenleving. Ik vind dat Gerbert van Loenen,in zijn boek Hij had beter dood kunnen zijn, dat treffend heeft verwoord door een ingezonden brief van Rob Jonquiere in 2008 aan de Volkskrant aan te halen. De brief begint heel liberaal met de op zelfbeschikking gebaseerde uitgangspunten van de NVVE over de mondige mens en de wens van een waardig levenseinde. Maar vervolgens zet Jonquiere de stap van zelfbeschikking naar oordelen als hij wie ervoor kiest te blijven leven met dementie omschrijft als een ‘zombie met een poepluier’. De wens om zelf waardig te sterven slaat door in een oordeel over mensen die voor een natuurlijke dood kiezen.

Ik vind dit bedreigend. Hoe meer ons ideaalbeeld is dat de mens zelfbewust zijn leven in de hand neemt, hoe groter de kans dat er mensen buiten de boot vallen, omdat ze daaraan niet voldoen.

Daarom mijn pleidooi om niet zelfbeschikking maar menselijke waardigheid voorop te stellen, als onvervreemdbare en opgeefbare waarde. Die waardigheid is niet afhankelijk van bepaalde vermogens of eigenschappen. Die waardigheid is inherent aan het mens-zijn en is er ook als die waardigheid niet meer zelf zo ervaren wordt.

Eerlijk gezegd vind ik het trouwens ook een zwakte van Uit vrije wil, dat het recht op zelfbeschikking gestalte moet krijgen door anderen. Wel controle maar geen verantwoordelijkheid.

Het burgerinitiatief Uit vrije wil past eigenlijk helemaal in de huidige overheersende cultuur in onze samenleving: het leven is alleen zinvol als het iets oplevert. Mensen kiezen voor hun levenseinde als dit leven niets meer te bieden heeft. Ten diepste gaat het om angst voor de dood, voor lijden, eenzaamheid en ontluistering. De vraag is of de dood de oplossing is voor existentiële vragen, en al helemaal is het de vraag of artsen daarbij moeten helpen.

Ik zet me er graag voor in dat mensen zodanig kunnen blijven participeren in sociale verbanden dat ze het de moeite waard blijven vinden om verder te leven. Goede palliatieve zorg kan antwoorden geven op levens- en angstvragen als van participeren geen sprake meer is, maar van afscheid nemen.

Esmé Wiegman

WK feest

Thu, 22 Apr 2010 17:55:03 +0200

Over sport ben ik heel positief. Sport houdt jong en oud fit en is van geweldige betekenis om onderling respect bij te brengen. De Kameragenda is helaas te onregelmatig om aan teamsport te doen, dus ik moet het hebben van een individueel hardloopmoment op de zaterdag. En ik volg natuurlijk op de voet de atletiekprestaties van mijn oudste zoon.

Dat internationale sportevenementen een mooie bijdrage kunnen leveren aan het letterlijk in beweging brengen van mensen, dat is natuurlijk ook waar. Toch heb ik me vandaag negatief uitgelaten over de komst van het WK-voetbal naar Nederland (en België).

In tijden van economische crisis moeten we zorgvuldig omgaan met keuzes die grote financiële gevolgen met zich meebrengen. Als vooraf duidelijk is dat de financieel-economische baten van een WK voetbal in Nederland niet opwegen tegen de kosten, dan is het voor mij al snel duidelijk. Dat daar tegenover staan de waarde van gevoelens van trots, geluk, saamhorigheid en nationale identiteit, is allemaal mooi en aardig. Maar de verhouding tussen kosten en baten is gewoon zoek. Om nog maar niet te spreken over de onzekerheden over de kosten van veiligheid en infrastructuur.

De argumenten die vandaag door de voorstanders naar voren zijn gebracht over de maatschappelijke baten, die zijn wel interessant om te onthouden als de VWS-begroting weer eens een overschrijding kent of de onderwijsbegroting. Gezondheid en onderwijs zijn allemaal van grote maatschappelijke waarde, dus…

Laten we de maatschappelijke betekenis van sport versterken. Die betekenis wordt een stuk groter als maatschappelijk verantwoord ondernemen bij de sport zelf een grotere rol gaat spelen. Daar kan nog veel meer gebeuren in het voordeel van de breedtesport en gehandicaptensport.

Esmé Wiegman

De SGP en de vrouw

Thu, 15 Apr 2010 12:09:45 +0200

Ook mij is afgelopen weken gevraagd wat ik nu vind van de situatie rondom de SGP en de vrouw. Ook ik schaar me in de rij van mensen die zeggen dat het allemaal behoorlijk ingewikkeld is geworden, dat het een rare situatie is als een staat moet gaan dwingen. Welke vrouw wil onder dwang op een lijst? Ik wens de regering maar ook onze broeders van de SGP veel wijsheid toe.

En toch wil ik ook meer kwijt. Natuurlijk spreekt iedereen met respect over de SGP die zich al tientallen jaren keurig beweegt in ons democratisch bestel. Dat respect deel ik en graag werk ik de komende jaren met ze samen (ND, 15 april). Maar ik kan me ook wel een beetje boos maken over het feit dat dit te verwachten was. In 1993 heeft de SGP de statuten veranderd rondom het vrouwenstandpunt en ze moeten zich er toen van bewust zijn geweest dat ze daarmee tegenover het VN-vrouwenverdrag kwamen te staan. Ik weet dat Gert Schutte daar ook al op gewezen heeft.

De ChristenUnie laat regelmatig van zich horen als de vrijheid van onderwijs onder druk staat, of als christelijke maatschappelijke organisaties geen eigen aannamebeleid mogen voeren. Belangrijke vrijheden komen hiermee onder druk te staan. Maar wat mij betreft is de vrouwenkwestie van de SGP toch van een andere orde en stoort het me als deze zaak naar voren wordt gebracht als 'typisch voorbeeld van een seculiere liberale staat die christelijke minderheden onderdrukt'.

Ondertussen ben ik trots op mijn eigen partij. Deze week heb ik me laten vertellen dat bij één van de voorlopers van de ChristenUnie, het GPV, vanaf de oprichting in 1948 vrouwen als lid al welkom waren. (Daarmee waren we de voorlopers van het CDA ver vooruit... Bij de AR was dat in die tijd namelijk nog niet mogelijk.)

Van mijn kant ondertussen geen ouderwetse feministische boodschappen en denigrerende opmerkingen over de ‘aanrechtsubsidie’. Ik sta graag voor de vrijheid die mannen en vrouwen moeten hebben om samen keuzes te maken hoe ze arbeid en zorg verdelen. En voor degenen die zich misschien nog steeds een beetje ongerust maken over ChristenUnie-moeders in de politiek: het gaat nog steeds goed thuis. Man en kinderen zien mij graag het Kamerwerk voortzetten. Rust, reinheid en regelmaat, licht, lucht en liefde zijn nog steeds in ons huis te vinden. Ondertussen ontwikkelen mijn zoons hun visie op de maatschappij en de man-vrouw-verhouding. Mijn oudste zoon die nu echt wat serieuzer gaat nadenken over wat hij later worden wil, vindt de politiek maar niks. ‘Echt iets voor vrouwen! Er wordt alleen maar gepraat!’

Esmé Wiegman

Ontbijt op bed

Thu, 08 Apr 2010 17:46:58 +0200

Vandaag begon mijn dag bijzonder met ontbijt op bed! Het waren niet mijn man en kinderen die rondom mijn bed stonden, maar in het kader van de actie Moedernacht stonden er voor vrouwelijke Kamerleden om 9.30 uur bedden op het Plein en werd er ontbijt gebracht om even de aandacht te vestigen op het millenniumdoel om moedersterfte terug te dringen.

Ontbijt op bed doet me terugdenken aan die mooie kraamweken zoals ik die zelf heb gehad na de geboortes van mijn zoons; met een goede kraamverzorgster en alle liefde en zorg die ik maar bedenken kon. Het idee dat er elke minuut een vrouw sterft tijdens haar zwangerschap of bevalling! 99% van deze vrouwen woont in ontwikkelingslanden. Ik ben blij met wat er in ons verkiezingsprogramma staat over ontwikkelingssamenwerking. Het budget moet tenminste 0,8% van het BNP blijven en op termijn groeien we door naar 1%.

Ik heb niet lang op bed kunnen liggen met m’n ontbijt, want om 10.15 uur had ik een spoeddebat over misstanden in zorgboerderijen. Misstanden zijn ernstig en moeten aangepakt worden. Maar laten we ervoor waken dat deze misstanden op een enkele zorgboerderij de zorgboerderij direct in een verkeerd daglicht stellen en we vanuit wantrouwen een bureaucratisch geheel van regels over deze sector gaan uitstorten. Mooie initiatieven moeten we niet met een overdosis aan regels de nek om draaien. Ook moeten we recht doen aan het persoonsgebonden budget, wat een prachtig middel is voor veel mensen om zorg op maat te kiezen.

Na dit spoeddebat snel de knop omgezet naar de wat ‘hardere’ materie van bedrijventerreinen in een commissievergadering over de Nota Ruimte. De kredietcrisis heeft duidelijk gemaakt dat we te maken hebben met een structurele overprogrammering van kantoren, bedrijventerreinen en in een groot aantal regio’s ook voor woningen. Het gevolg is dat vooral goedkope projecten in het groen doorgaan en dat meer complexe binnenstedelijke plannen onvoldoende van de grond komen omdat hiervoor geen gezonde financiële basis is.

Tussendoor nog een kleine plenaire afronding van een overleg over afval. Samen met de PvdA heb ik een motie ingediend om over te gaan tot heffing van statiegeld op kleine plastic flesjes als de doelstellingen op de inzameling van plastic afval niet worden gehaald. Een mooie stok achter de deur richting het bedrijfsleven en ook een goed middel in de strijd tegen zwerfafval!

Esmé Wiegman

Rustige tijden?

Thu, 25 Mar 2010 16:54:02 +0100

De afgelopen weken vroegen verschillende mensen aan mij: het is nu zeker een stuk rustiger in Den Haag? Eerlijk gezegd heb ik daar nog weinig van gemerkt. Het enige verschil is misschien dat ik nu eindelijk wat beter in staat ben een bijdrage te leveren aan alle commissievergaderingen en debatten die gehouden worden op de verschillende beleidsterreinen waarop ik woordvoerder ben. Niet zoveel vergaderingen tegelijkertijd waartussen ik moet kiezen en niet zo'n overvloed aan vergaderingen waarin ik prioriteiten moet stellen.

Brussel trekt zich ondertussen ook niets aan van de demissonaire status van het kabinet. Europa gaat gewoon door, met daarbij een hoofdrol voor de ernstige financiële situatie in Griekenland. Europa en de euro hebben ons land tot nu toe veel goeds gebracht, maar nu is het opletten dat we niet worden meegezogen een financiële afgrond in. In Griekenland zal drastisch orde op zaken moeten worden gesteld, waarbij eerder een rol voor het Internationaal Monetair Fonds (IMF) is weggelegd dan voor de Europese lidstaten.

Griekenland heeft een loopje genomen met afspraken over de transparantie van financiële gegevens. Het komt nu aan op heldere kaders en geloofwaardige afspraken.

Dat het ondertussen lente is geworden, is niet aan mij voorbijgegaan. Ik geniet van het dagelijkse stukje fietsen naar het station in Zwolle. En maandag was de wandeling van het station Heino naar de apotheek middenin het dorp ook geen straf. Een leuk werkbezoek, trouwens, aan een jonge apotheker. Erg leuk om een kijkje te nemen achter de balie, waar je normaal gesproken als klant niet komt. Prachtige computerprogramma’s die de medicatieveiligheid bewaken en een kleine ruimte waar mensen in alle rust nadere uitleg kunnen krijgen over het gebruik en toedienen van bepaalde medicijnen. Denk aan de noodzaak van prikinstructies aan diabetes-patiënten en voorlichting over het gebruik van inhalatie-apparaten voor astma-medicijnen. Dat dat echt nodig is, bleek wel uit het verhaal dat ik hoorde over een astma-patient die liet zien hoe hij al maanden zijn medicatie innam. In plaats van een pufje in de mond, spoot hij het pufje onder zijn oksel.

De apotheker als zorgverlener, en niet slechts als schuiver van doosjes medicijnen over een toonbank. Dat werd me maandag nog weer eens duidelijk.

Esmé Wiegman

Politiek en gezin

Thu, 18 Mar 2010 16:23:50 +0100

De combinatie van politiek en gezin is een belangrijk onderwerp van gesprek op dit moment. Politici vertrekken (mede) om die reden. Het aardige is dat op dit moment vooral ook mannen aan het woord zijn. Winst, zou ik zeggen. Mijn ervaring is dat vooral vrouwen bevraagd werden op hoe ze arbeid en zorg combineerden. Maar die vraag hoort net zo goed bij de mannen thuis.

Typisch ChristenUnie is het ook. Het is aan mannen en vrouwen sámen hoe ze arbeid en zorg verdelen en combineren. Typisch ChristenUnie is ook om ouders te voorzien van een kindgebondenbudget zodat die keuzes waar kunnen worden gemaakt. Laat aan ouders de keuze of ze van dat geld een creche betalen, of dat ze het gebruiken ter compensatie van inkomen om zelf in die zorg te voorzien of via een gastouder of oppasoma of -opa.

Afgelopen maandag mocht ik erover meepraten in het radioprogramma Dit is de dag, hoe politiek en gezin valt te combineren. In mijn geval is dat ook echt dankzij mijn man Joan die 100% achter mijn werk staat en de zorg thuis combineert met een schooltijdbaan (ook typisch ChristenUnie).

Natuurlijk heb ik thuis besproken of ik me beschikbaar moest stellen voor het Kamerlidmaatschap. Niet alleen Joan, maar ook onze jongens vonden het een goed idee om dat te doen. ‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Nou gewoon’ antwoordde mijn zoon Lars. ‘Ik vind het altijd leuk als je wat meeneemt uit het buitenland.’ En in één adem voegde hij eraan toe: ‘Wanneer ga je weer eens een keertje weg?’

Gelukkig zit ik niet zo heel vaak in het buitenland en valt er elke week voldoende tijd te vinden voor elkaar. De zondag is een zegen!

Mijn oudste zoon Niels was maandag onverwacht met mij mee. Zijn juffen waren ziek en er was geen vervanging te vinden. (Het is voor het eerst in zeven jaar basisschooltijd dat we dit meemaken…) Hij vond het niet erg. Het kennismaken met een echte radio-studio was reuze-interessant. En ik vond het erg gezellig. Af en toe zwaaide hij bemoedigend door het raampje dat de praatstudio scheidde van de kamer vol techniek. Op de terugreis zei hij dat ik toch echt Kamerlid moest blijven. Het zou anders ook niet eerlijk zijn voor Yorik (de jongste van de drie). ‘Hij is nu aan de beurt om mee te gaan met Prinsjesdag,’ concludeerde Niels.

Ik wacht ondertussen netjes af met dezelfde overtuiging als mijn collega Cynthia Ortega: ‘Zo de Here wil…’

Esmé Wiegman

Stabiel, betrokken, dat in ieder geval!

Thu, 04 Mar 2010 18:51:34 +0100

Tot diep in de nacht heb ik de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen gevolgd. Het werkte haast verslavend voortdurend de gegevens en percentages uit al die honderden gemeenten bij te houden. En dan zijn er heel veel plekken die in het bijzonder mijn aandacht hadden. Natuurlijk mijn woonplaats Zwolle, met winst van 1 zetel!

En dan al die plekken waar ik de afgelopen weken ben geweest voor werkbezoeken en spreekbeurten, waar soms zetelwinst te zien is, dan wel procentuele groei of stabiliteit. Heel veel mooie resultaten! Gefeliciteerd Harlingen, Leeuwarden, Nunspeet, Ommen, Nijkerkm Zwartewaterland, Sliedrecht, Midden-Drenthe (en ik vergeet er vast nog een paar. Dat is het risico van opsommingen…)

Maar er zijn ook plekken, met name de grote steden, waar ik op iets meer had gehoopt. Een doorbraak in Amsterdam, stabiliteit in Utrecht en Leiden, mooie resultaten in Den Haag, waar veel fractiemedewerkers aan mee hebben gewerkt, verlies in Haarlem… Echt heel jammer!

Waar ik zorgen over heb is welke colleges er gevormd moeten gaan worden, in plaatsen waar de tegenstellingen zo groot zijn geworden. Wat moet je nu met een politicus die ‘de gevestigde politiek helemaal gek wil maken’? Het staat zo verschrikkelijk haaks op waar we als ChristenUnie voor staan: het goede zoeken, de vrede zoeken voor de stad, een bloeiende samenleving…

Vandaag stort ik me weer op de procedurevergaderingen. Lijsten met onderwerpen doornemen en besluiten wat al dan niet controversieel is. Zeker bij VROM en VWS krijg ik een verdrietig gevoel. Nog zoveel dingen stonden op stapel voor dit jaar: De evaluatie van Schoon&Zuinig en aanvullende maatregelen om die mooie doelstellingen op milieu en energie te halen. Meer duidelijkheid en zekerheid voor de zorg over kwaliteit en bekostiging. Veel instellingen zitten nu in een akelige spagaat en moeten in deze onzekere situatie de voorbereidingen voor volgend jaar op orde krijgen. De medisch-ethische onderwerpen wil ik controversieel verklaren. Nu de PvdA niets meer heeft met de afspraken in het coalitieakkoord is het risico van verruiming rondom de embryowetgeving bijvoorbeeld te groot.

Even komt weer het gevoel bij me boven dat er een einde is gekomen aan het verwerkelijken van onze christelijk-sociale agenda. Maar ik schud het gauw van me af. Niks geen einde! Onze agenda staat nog steeds recht overeind! En linksom of rechtsom, vanuit welke positie dan ook, en vanuit welke plek in het land dan ook, we gaan ermee verder! De afgelopen jaren zijn prachtige dingen gebeurd op lokaal niveau, zijn ChristenUnie-bestuurders aan het werk geweest, en liggen er agenda’s klaar voor de komende vier jaar in de gemeentepolitiek, met veel aandacht voor wat kwetsbaar is en waar goed ruimtelijke ordeningsbeleid, milieubeleid en bijvoorbeeld een Wet maatschappelijke ondersteuning voor nodig is.

Landelijk en lokaal hebben wij bewezen een stabiele, betrouwbare en verantwoordelijke partij te zijn. Zonder streken, dat scheelt! Ons land heeft de ChristenUnie hard nodig! We hebben veel te bieden aan inhoud en visie. We geloven dat Gods Woord en Gods geboden heilzaam zijn voor de hele samenleving. Naast inhoud en visie hebben we betrouwbaarheid, stabiliteit, verantwoordelijkheid, bescheidenheid en ernst te bieden. We lopen niet weg als het lastig wordt. De economische en financiële situatie vragen om antwoorden en mensen die klaar staan om dienstbaar te zijn aan de samenleving. Ik wens ons allemaal wijsheid, kracht en zegen!

Esme Wiegman

Neuengamme

Thu, 25 Feb 2010 16:44:30 +0100

Neuengamme is het concentratiekamp waar de meeste niet-joodse Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog zijn ondergebracht, waaronder de groep mannen uit Putten die tijdens een vergeldingsactie zijn opgepakt. Zo'n 6600 Nederlanders zijn naar Neuengamme afgevoerd. Slechts 10% van hen keerde levend terug.

Alleen de fundamenten van de houten barakken zijn nog zichtbaar. In de stenen barakken zijn expositieruimten ingericht met beeldmateriaal en persoonlijke eigendommen die niet bij de familie zijn teruggekomen. Voor mijn collega Sybrand van Haersma Buma was het in het bijzonder een indrukwekkende reis. Zijn grootvader is in Neuengamme omgekomen. Zijn naam, kampnummer en doodsoorzaak waren met een afschuwelijke precisie terug te vinden in de dodenboeken. We hebben met elkaar een krans gelegd bij het monument; een gestileerde crematoriumschoorsteen. We hebben ook een bloemstuk gelegd bij de gedenksteen ter herinnering aan de slachtoffers uit Putten. Bij de steen staat de tekst: Ziet, deze steen zal ons tot een teken zijn.

Het doet me denken aan de geschiedenis van het volk Israel dat stenen opricht ter herinnering aan de woestijnreis.

Bijzonder onderdeel van de expositie was de aandacht die aan de daders is besteed. Wie waren ze? Bizar was het om te lezen dat de kampcommandant met zijn vrouw en vijf kinderen naast het kamp heeft gewoond. Wat zullen die kinderen gezien en gehoord hebben? En hoe kwam die man 's avonds thuis uit zijn werk? We zullen het nooit kunnen bevatten. Net als in Auschwitz een paar weken geleden kreeg ik opnieuw de boodschap mee: wees zuinig op democratie en mensenrechten. Democratie is fragiel!

Esme Wiegman

Dagboek bezoek Neuengamme (Hamburg)

Wed, 24 Feb 2010 12:31:45 +0100

Het is alweer een poosje geleden dat Kamervoorzitter Gerdi Verbeet aan de woordvoerders oorlogsgetroffenen vroeg haar te vergezellen op een werkbezoek naar concentratiekamp Neuengamme in Hamburg op 23 en 24 februari. Door de val van het Kabinet leek het bezoek even op losse schroeven komen te staan. Maar de Kamer komt deze week niet in vergadering bijeen en we konden dus gewoon gaan.

Vanmiddage hebben we de gedenkplaats Bullenhuser Damm bezocht. Op deze plek, in de kelder van een schoolgebouw zijn op 20 april 1945, vlak voor het einde van de oorlog dus, 20 Joodse kinderen opgehangen, nadat ze maanden zijn gebruikt voor medische experimenten. De Nederlandse jongens Alexander en Eduard Hornemann waren daarbij. Op 3 juni 1944 waren ze naar Auschwitz gedeporteerd, waar hun moeder al spoedig stierf door de ontberingen die ze leden. In het najaar van 1944 zijn zij samen met 18 andere kinderen geselecteerd en getransporteerd naar Neuengamme waar ze bloot stonden aan TBC bacterien en erg ziek werden. Na een morfine injectie zijn ze op 20 april 1945 opgehangen. De geallieerden op een paar kilometer afstand.

Tot vandaag was Bullenhuser Damm voor mij nog onbekend geschiedenis. Twee Joodse jongens hebben een naam gekregen. Om nooit te vergeten...

Tekort orgaandonoren

Thu, 18 Feb 2010 14:34:05 +0100

Het tekort aan orgaandonoren blijft de gemoederen bezig houden. Dit blijkt bijvoorbeeld ook weer uit de actie www.2miljoenhandtekeningen.nl. En die aandacht is ook heel terecht. Teveel mensen komen nu op wachtlijsten terecht. Voor anderen komt hulp te laat. Het tekort aan donoren moet worden teruggebracht. Daarvan is iedereen doordrongen.

Uit onderzoek is niet gebleken dat invoering van het Actief-Donor-Registratie-systeem tot een toename van het aantal donoren leidt. We hebben hier vorig jaar in de Kamer uitgebreid over gediscussieerd.

Vanmiddag stond er weer een spoeddebat over orgaandonatie op de agenda. Het houden van een spoeddebat, vindt de ChristenUnie niet het juiste middel. Het wekt de suggestie dat wij als politiek met drie minuten per fractie en een reactie van de minister, het probleem van de wachtlijsten zouden kunnen oplossen. Het is niets voor niets dat wij hier vorig jaar heel uitgebreid bij hebben stilgestaan naar aanleiding van het Masterplan orgaandonatie.

Mensen hebben wel de plicht, vind ik, om na te denken over de vraag of ze donor willen zijn. Dat is ook de centrale boodschap van de overheidscampagne. Maak aan familie, vrienden, en mensen om je heen kenbaar of je bereid bent organen beschikbaar te stellen voor transplantatie. Wat mij betreft kan daarbij geen sprake zijn van vrijblijvendheid. Dat is ook de reden geweest waarom we als fractie gepleit hebben voor het ‘indringend keuzemodel’. Mensen moeten niet tot een keuze gedwongen worden, maar mogen wel tot een keuze gedrongen worden wat ons betreft. Geen vrijblijvendheidheid dus, maar wel vrijwilligheid. Dit laat onverlet dat de vrije keuze aan de mensen zelf blijft en dat dus orgaandonatie een zaak blijft tussen burgers onderling. Getypeerd als naastenliefde voor wie daar wel voor kiezen en dit als naastenliefde beleven. (Denk daarbij aan het motto van een Amerikaanse campagne: ‘Don’t take your organs to heaven. We need them here.’) Met blijvend respect voor diegenen die daar niet voor kiezen. Aan de vrijblijvendheid moet een einde komen! Aan de vrijwilligheid wat betreft mijn fractie echter niet

Het terugdringen van het tekort aan donoren vraagt om maatregelen die effectief zijn. Het is dus belangrijk goed in de gaten te houden of de inspanningen op het gebied van voorlichting en de acties die ziekenhuizen ondernemen om het aantal transplantaties te vergroten, daadwerkelijk tot de gewenste resultaten leiden. Laten we daar onze energie in steken. Geen eindeloze systeemdiscussies zolang onderzoeken niet kunnen uitwijzen wat het beste resultaat oplevert, geen overhaaste beslissingen op basis van gevoel (‘er moet wat veranderen en daarom veranderen we het systeem maar…’) maar ons erop richten dat het aantal donaties en transplantaties toeneemt, dan enkel de registraties van nieuwe mensen die zich aanmelden als donor, hoe belangrijk dat op zichzelf ook is.

Esmé Wiegman

Het leven is waard ervoor te vechten

Thu, 11 Feb 2010 18:36:29 +0100

Deze werkweek stond voor mij weer behoorlijk in het teken van medisch-ethische onderwerpen: de 20-weken-echo en het burgerinitiatief 'Uit vrije wil'.

Een van de kernwoorden in de medisch ethisch debatten is zelfbeschikking, een uitgangspunt dat in onze cultuur meer en meer dominant is geworden.
Dat individuele keuzes niet op zichzelf staan, maar dat er altijd sprake is van een samenleving waarbinnen ze gemaakt worden en dat er impliciete oordelen van die keuzes uitgaan over de zinvolheid van leven, dat komt maar moeilijk door. Sommige televisie-uitzendingen bieden een geweldige hoeveelheid zendtijd aan de boodschap van zelfbeschikking.
Ik heb verschillende boze mailtjes binnengekregen van mensen die zich afvroegen of ik wel wist waar ik het over had. Wie was ik wel niet om oordelen uit te spreken over keuzes van anderen?
Veel bereidwilligheid tot verandering van de huidige praktijk van de 20-weken-echo en de conclusies die mensen daaraan verbinden, is er niet. Maar het is in ieder geval wel onderwerp van gesprek geweest!
Bedankt voor alle mooie mailtjes die ik heb gekregen, met verhalen van mensen over hun zwangerschappen, verrassende geboortes en bijzondere (gehandicapte) kinderen. Het leven, hoe gebroken soms ook, is de moeite waard om voor te blijven vechten!

Van de NPV kreeg ik al bericht dat het meldpunt loopt als een trein. Al meer dan zeshonderd reacties zijn binnen!
Ook een eigen ervaring of verhaal bij de 20-weken-echo? Laat het weten via het meldpunt, ook te vinden op deze website!

En ondertussen nog een heleboel andere onderwerpen behandeld: de Wet Voorkeursrecht Gemeenten, de Wadden, ouderenparticipatie, de Europese Raad.
Ik verheug me erop morgen weer ‘het land’ in te gaan.

Esmé Wiegman

Ontlopen of uitdiscussi�ren?

Thu, 04 Feb 2010 17:15:33 +0100

Soms komen er wel eens onderwerpen langs in de politiek waarbij je je kunt afvragen: is iets nu een doel of een middel om een mooi doel te bereiken? Het onderwerp 'scheiden van wonen en zorg' is er zo een. Ik ben een groot voorstander van een goede en betaalbare AWBZ voor kwetsbare mensen, en ook keuzevrijheid in het wonen is een mooi principe. Prima doelen dus!

Maar als onderzoeken duidelijk maken dat de gevolgen van scheiden van wonen en zorg voor bepaalde groepen kwetsbare mensen nadelig uitpakken, dan moeten we heel goed nadenken. Scheiden van wonen en zorg mag geen doel op zich zijn. Ik ben blij dat staatssecretaris Bussemaker een voorzichtige aanpak voorstaat en geen rigoreuze stelselwijzigingen. Daar zitten we niet op te wachten.

Voor diverse mensen zijn er namelijk argumenten te vinden om het wonen niet te scheiden van de zorg, omdat de woonomgeving een therapeutische werking heeft. Denk aan psychiatrische patiënten, verstandelijk gehandicapten, ouderen met vergevorderde dementie. Hoewel voor diverse mensen, zoals veel ouderen, de woonfunctie inhoudelijk los staat van de zorgfunctie – en scheiding geen bezwaar is – kan het organisatorisch wenselijk zijn om niet te scheiden. Specifieke huisvesting die functioneel is in het zorgproces kan je lastig ‘los’ verhuren.

Wie betaalt bijvoorbeeld de oefen- en gymzaal voor rolstoelafhankelijke ouderen? Alleen degene die er gebruik van maken, de anderen willen alleen hun eigen woonruimte betalen. Mogelijk zijn dat te weinig mensen om die zaal inpandig te exploiteren - dus gaat die er uit – dus moeten degene die echt moeten oefenen en/of gymen naar een andere locatie, met vervoer dat veel duurder is en veel meer beslag legt op tijd en energie.

En dan zijn er nog allerlei andere knelpunten: de inzet is gericht op het verder stimuleren van kleinschalig wonen, vooral kleinschalige voorzieningen in de wijk. Mooi streven, maar bij de huidige ZZP-tarieven en de verwachte integrale tarieven zijn deze kleine wijkvoorzieningen niet exploitabel.

Daarnaast moeten we niet onderschatten dat de zorggebouwen voor het grootste deel niet goed inpasbaar zijn in het huurpuntensysteem van de volkshuisvesting. De nadruk binnen het puntensysteem ligt op individuele voorzieningen; er is weinig aandacht voor voorzieningen zoals centrale behandelruimten, extra investeringen in toegankelijkheid (eisen lift), eisen aan zorggebouwen in het kader van legionella en brandveiligheid. Voorzieningen die voor het verlenen van zorg van groot belang zijn vallen met het invoeren van scheiden van wonen en zorg in bestaand vastgoed buiten de bekostiging. De enige juiste wijze waarop scheiden wonen en zorg kan plaatsvinden is dan ook op het moment van herontwikkeling van oude zorggebouwen – veelal door vervangende nieuwbouw. Daar hoort dan wel de nodige zorginfrastructuur bij.

Bij scheiding van wonen en zorg zal vooral de woningcorporatie zorg gaan dragen voor de woonfunctie – voor het gebouw, de exploitatie en dus ook voor het ontwerp. Daar waar specifieke huisvesting gevraagd is, zal het voor de corporatie lastiger worden om een sluitende businesscase te realiseren. Zijn keuze is dan: specifieke bouw dus grootschalig of kleinschalige bouw maar dan generiek (zonder specifieke functies in het gebouw, makkelijk verhuurbaar aan andere doelgroepen / gezonde burgers). Wie heeft dan eigenlijk de regie over deze keuze: de corporatie of de zorginstelling die de zorg wil gaan leveren in dat gebouw? Het antwoord: de corporatie, want huurders krijgt hij toch wel in de situatie van schaarste. En de zorginstelling moet de zorg er maar in organiseren en de nadelen van het grootschalige of het generieke compenseren. Scheiding van wonen en zorg zet de zorg dus op achterstand. Zonder scheiding houdt de zorg meer de regie.

Bij lichte vormen van langdurige zorg past scheiding van wonen en zorg prima. Ik verwacht dat dan meer wordt gelet op de woonwensen van de potentiële bewoners. Meer diversiteit is te verwachten, overigens vooral vanwege verschillen in draagkracht van bewoners.

Door scheiden van wonen en zorg ontloop je eigenlijk het taboe op tweedeling in de zorg. Immers, tweedeling in wonen is maatschappelijk geaccepteerd. Wil je dit taboe ontlopen of uitdiscussiëren?

Wat mij betreft wordt het een discussie!

Esmé Wiegman

Nooit meer Auschwitz!

Thu, 28 Jan 2010 11:51:01 +0100

Woensdag was het 65 jaar geleden dat concentratiekamp Auschwitz in Polen door de Russen werd bevrijd. Op uitnodiging van de European Friends of Israel was ik aanwezig bij de herdenking. Het bezoek aan Auschwitz I was indrukwekkend. Er werden kransen gelegd bij de executiemuur en in ��n van de gebouwen, die tot foto-expositie was omgebouwd, vond een korte ceremonie van gebed en schriftlezing plaats.

Met op de achtergrond foto's van massagraven en uitgemergelde lichamen klonk Psalm 121. Op een plek waar je vertwijfeld kunt uitroepen: Waar was God? Daar werd de God van Israel juist aangeroepen. Daarmee zijn niet simpelweg alle vragen opgelost en beantwoord, maar het geeft wel rust om ze bij Hem neer te leggen. Ik heb een tijd staan kijken bij al die kinderschoenen. De schoenmaten van mijn jongens zater er bij. En dan alle keukenspullen! Mensen zijn op reis gegaan in de verwachting ergens anders een nieuw bestaan op te bouwen.

We hebben over het terrein van Auschwitz-Birkenau gelopen. Een indruk gekregen van het leven in een barak met duizend vrouwen, vrijwel allemaal lijdend aan dysenterie. Het vroor 20 graden en zelfs met mijn dikke kleding was het vreselijk koud. Het is niet voor te stellen hoe de kampbewoners in hun dunne uniformen en slechte schoeisel de winterdagen hebben doorgebracht. Een holocaust-overlevende vertelde zijn verhaal. Bij de woorden over het afscheid van zijn moeder tijdens de beruchte selecties schoten tranen in zijn ogen.

Een dag om nooit te vergeten.

In Nederland loopt de laatste jaren de discussie wat we precies moeten gedenken op 4 mei. Stilstaan bij het principe 'nooit meer oorlog' en daarbij ook denken aan alle oorlogs- en vredesmissies na 1945 is natuurlijk goed. Maar een apart onderdeel zal volgens mij ook de holocaust moeten blijven. 'Nooit meer Auschwitz' waarbij de naam van dit kamp staat voor alle concentratiekampen waar joden zijn omgebracht.

Het was goed om europarlementarier Bas Belder en medewerker Dick Jan Diepenbroek te ontmoeten. Bas vertelde me dat in Europa het antisemitisme lijkt toe te nemen. Nu er steeds minder overlevenden zijn van de holocaust, is het belangrijk dat hun verhalen blijven voortleven. De holocaust is begonnen in een land met een democratisch gekozen regering, maar waar discriminatie en uitsluiting van bepaalde groepen er langzaam maar zeker in sloop. Deze historische kennis moet ons elke dag weer scherp houden in het bewaken van onze democratische rechtstaat en de mensenrechten die daarbij horen!

Nu weer terug in Nederland en aan het werk om deze principes waar te maken.

Esmé Wiegman

Recycle your mind!

Thu, 21 Jan 2010 19:39:56 +0100

Iedereen die mijn weblog van vorige week heeft gelezen, wil ik eerst geruststellen: ik heb vorige week de week net zo mooi afgesloten als dat ik hem begon: met een mooi werkbezoek, goede ontmoetingen en een hartelijke ontvangst in Emmen.

Mijn werkbezoek aan een ouder echtpaar, zij lijdend aan Alzheimer (dementie) en hij mantelzorger van haar, zal ik niet snel vergeten. Rondom dementie hangt een negatief sentiment in onze samenleving. Het wordt al snel geassocieerd met onmenselijke en onwaardige situaties. In het euthanasiedebat speelt de vraag of dementie onder het criterium 'uitzichtloos en ondraaglijk lijden' kan vallen. U heeft de tv-reportages misschien wel gezien. Dementie is ook moeilijk. Ik wil er ook niet makkelijk over praten. Maar het bijzondere aan dit echtpaar was dat zij lieten zien wat 'trouw tot de dood ons scheidt' kan betekenen. Dementie betekent voor de mantelzorger al afscheid nemen. Het huwelijk was niet meer wat het was. De gelijkwaardigheid was verdwenen. Maar de trouw was gebleven en hij was graag bereid in deze periode meer te geven en te genieten van kleine mooie momenten en de dingen die nog wel ondernomen konden worden: sjoelen ipv kaarten, wandelen ipv fietsen.

Alle reden om mantelzorgers te ondersteunen zodat zij de zorg kunnen blijven geven aan hun familielid. Bij dementiezorg is het dan af en toe wel een 'gevecht' op de schotten tussen de Wmo en de AWBZ. Wie betaalt wat? Wie is waar voor verantwoordelijk? In dit soort situaties is een 'casemanager' die de zorg en belangen van de patient en de mantelzorger behartigt en dwars door alle schotten heen kan werken hard nodig. Het is mooi als mensen zo lang mogelijk samen thuis kunnen blijven wonen!

In Emmen heb ik kennisgemaakt met de verhuisplannen van de dierentuin en alles wat daarmee samenhangt aan infrastructuur, duurzaamheid en woningbouw. De nadere kennismaking met fractie en kiesvereniging was warm en hartelijk. Ook langs deze weg nog een keer: bedankt!

Deze week zorgen mijn verschillende portefeuilles weer voor een wonderlijke dagvulling. Kinderartsen hebben levensbeeindiging bij pasgeborenen aan de orde gesteld. Wet- en regelgeving zou verruimd moeten worden. Dat er rondom medische behandeling van pasgeborenen moeilijke vragen kunnen ontstaan, kan ik me voorstellen: wanneer ga je behandelen? Wanneer is verdere behandeling niet meer gerechtvaardigd? (als verder behandelen meer kwaad doet dan goed) Vragen die je niet moet willen oplossen door de criteria uit te breiden met 'toekomstig uitzichtloos en ondraaglijk lijden'. Artsen (en ouders!) die hier geen voorstander van zijn spreken volgens mij terecht van 'glazen-bol-geneeskunde'. Bijzonder om de mails te lezen van verontruste ouders van gehandicapte kinderen.

Op donderdagmorgen vond in Bennekom de bijeenkomst Kerk en Klimaat plaats. Erg goed! Weerman Reinier van de Berg kan niet alleen vol passie spreken over het weer (bij RTL4), maar ook over het groene hart van God. Een mooie uitdaging voor kerken om groene of zelfs de groenste kerk te worden. Meer weten? Kijk op Recycle your mind! Onder die noemer kan ik eigenlijk alle onderwerpen brengen die de afgelopen dagen langs kwamen: anders kijken naar dementie, naar levensbeeindiging, naar economie en duurzaamheid, naar de inzet van de kerk!

Esmé Wiegman

Wat een week!

Thu, 14 Jan 2010 16:30:28 +0100

De week is nog niet om en ik denk al 'wat een week'! De werkweek begon prachtig in een paar prachtige Friese gemeenten met de aftrap van de campagnetour. In verschillende mooie Friese gemeenten hebben we stilgestaan bij de schaduwzijden van armoede en bevolkingskrimp.

Vrijwilligers van de Voedselbank in Harlingen vertelden dat een toenemend aantal mensen een beroep doet op de Voedselbank. Geen mens is hetzelfde en de verhalen van de mensen die zich melden bij de voedselbank zijn divers. Wat in elk verhaal terugkomt is de brij van papieren en de wachttijd voor uitkeringen, regelingen etc. Mijn collega Cynthia Ortega heeft dit onderwerp al stevig opgepakt in de Kamer als het gaat om schuldhulpverlening.

In Sexbierum was er een ontmoeting met vertegenwoordigers van het dorpsbelang om over krimp te praten. Een afnemend aantal inwoners heeft gevolgen voor de leefbaarheid van het dorp. Winkels sluiten en panden verpauperen omdat er geen interesse is voor overname van het bedrijf(spand). Wel mooi om te zien dat de inwoners sterk op elkaar zijn betrokken en gemotiveerd om er samen het beste van te maken. Een bidstond in Franeker was een mooi moment van rust en vooral bezinning over de betekenis van Gods Woord in het politieke werk en ons verlangen om graag breed vertegenwoordigd te willen zijn als ChristenUnie in de politiek. Wat ik van de campagneavond heb meegemaakt was hartverwarmend. Vanwege de grote hoeveelheid Haags werk ben ik er wel stilletjes vandoor gegaan om nog wat te kunnen voorbereiden aan debatten.

Dinsdag zijn wij begonnen met de viering van het jubileumjaar en er gaan nog veel mooie momenten komen. Het gevoel van feestvreugde werd dezelfde dag echter snel verstoord door de commotie en verwarring die ontstond rondom de persconferentie door de premier over het Irak-rapport. Met één oog heb ik de ontwikkelingen gevolgd en ondertussen stevig doorgewerkt aan m'n eigen dossiers: de terugblik op de klimaatconferentie in Kopenhagen, de behandeling van de gas- en elektriciteitswet, co2-opslag bij Barendrecht en het besluit afbreking zwangerschap. Dit laatste onderwerp werd van de agenda gevoerd. Een groot aantal fracties vond het lastig om een laat binnengekomen kabinetsbrief nog bij de vergadering te betrekken. En toen rolden we het nachtelijke debat in over de kabinetsreactie op het rapport van de comissie Davids.

Terwijl ik dit schrijf is het debat nog volop aan de gang. Van mijn kant dus geen eindanalyses en eindconclusies. Ik hoop wel dat ik nog een paar uurtjes slaap kan pakken om 'later deze dag' verder te gaan met alle dossiers en afspraken die in m'n agenda staan. En graag ben ik een beetje fris om vrijdag de werkweek af te sluiten op de prachtige manier waarmee ik hem begonnen ben: op werkbezoek. Mensen spreken, ervaringen horen en plekken opzoeken waar bijzondere dingen gebeuren...

Esmé Wiegman

The day after...

Sat, 19 Dec 2009 12:28:26 +0100

Het is zaterdagmorgen tegen 9.30 uur. Op het centraal station van kopenhagen wacht ik op de trein richting huis. Kopenhagen is geen stip op de horizon meer. De klimaatconferentie is voorbij. Met gemengde gevoelens kijk ik terug op de onderhandelingen van de afgelopen dagen en afgelopen jaren: de 'roadmap' van Bali, de inzet van Europa, het voorbereidende werk van alle ambtenaren voor de conferentie over reductiepercentages.

Als ik in een zin moet zeggen wat ik van het Kopenhagen-akkoord vind, dan is het: beter iets dan niets! Als het aan Nederland en Europa had gelegen was het akkoord concreter en meer omvattender geweest. Het 'iets' wat er ligt moet echter niet onderschat worden. Een wereldwijd commitment is nog niet eerder vertoond. Een ongekende stap dus. Maar Kopenhagen zal een vervolg moeten krijgen. Betere afspraken zijn nodig om te bepalen hoe de zogenaamde twee-graden-doelstelling behaald gaan worden. Hoeveel CO2-reductie per land is daarvoor nodig. Tegelijk voel ik altijd enig ongemak: spreken over 2 graden maakt iets zichtbaar van de maakbaarheidsgedachte. 'De planeet aarde moet gered worden', hoor ik mensen zeggen. Ik begrijp wat ze bedoelen en ze bedoelen het goed. Het gaat om perspectief voor volgende generaties en kwetsbare mensen in kwetsbare gebieden van de wereld. In Nederland heeft de Zeeuwse watersnoodramp tot de delta-werken geleid, omdat iedereen besefte: dit mag niet meer gebeuren. Een vergelijkbaar gevoel van urgentie, maar dan wereldwijd is niet verkeerd, integendeel.

Ik ben wel blij dat ik naar huis kan reizen met het perspectief van Kerst! Jezus kwam naar de aarde om te redden: mensen, maar ook de gehele schepping die 'zucht' (denk aan de Romeinen-brief).Het wordt een lange treinreis, maar dat is geen straf. Ik ga genieten van wat ik door het raam ga zien en met een dik leesboek is het prima uit te houden... Het is reces. Reces staat niet 1 op 1 gelijk met vakantie. Een beetje vakantie vieren ga ik zeker doen, maar er ligt nog genoeg werk om af te ronden en voor te bereiden voor het nieuwe jaar.

Gezegende kerstdagen toegewenst!

Laatste dag?

Sat, 19 Dec 2009 12:20:57 +0100

Was ik gisteren nog blij met de voortgang van procedures, vandaag moet echt op inhoud vergaderd en besloten worden. Alle regeringsleiders zijn inmiddels binnen. Als eenvoudig parlementarier kan ik de onderhandelingen niet bijwonen en volgen. Het enige wat ik kan doen en doe is 'de poppetjes' volgen. Vanaf een balustrade volg ik wie binnenkomt en wie met wie vergadert.

Obama, Clinton, Medvedev, Ban Ki Moon, Barosso, Peres, Merkel, Brown, Sarkozy: ik heb iedereen voorbij zien lopen, en heen en weer zien lopen. Obama had in de plenaire zaal een ernstige speech. De tijd van woorden (hope en change, daar denk ik dan aan) is voorbij. Het is tijd voor daden. Maar ze moeten nu echt opschieten met een tekst! Vraag me niet wat er ondertussen buiten gebeurt. Nu.nl geeft me een blik op het Nederlandse nieuws: donderdag heb ik de drukste ochtendspits van het jaar gemist. Het CDA heeft kritiek op het KNMI. Als ik al kritiek zou hebben dan is het op de wijze waarop sneeuw wordt beoordeeld: slecht weer! Door de telefoon hoorde ik van mijn kinderen anderen geluiden: De sneeuw is fantastisch en ze hadden heerlijk buiten gespeeld. Ik kijk ernaar uit om morgen naar huis te gaan...

Hope and change?

Thu, 17 Dec 2009 15:27:53 +0100

Ook al zag Kopenhagen er sprookjesachtig mooi uit door de vers gevallen sneeuw, het kon de sombere sfeer en de sombere berichten over het gebrek aan voortgang vanmorgen niet wegnemen. Maar het is nu middag en er gloort hoop. De Verenigde Staten hebben een bedrag op tafel gelegd en het weinig transparante onderhandelingsproces tot nu toe is doorbroken door heldere procedure- en werkafspraken.

De gelekte Deense tekst van vorige week en het ondoorzichtige proces zat veel landen dwars. En hoe luidt het spreekwoord ook al weer? Vertrouwen komt te voet en gaat te paard?

Op onderhandelingsniveau is er dus weer beweging. Voor de rest lijkt de conferentie een beteje dood te bloeden. Veel vertegenwoordigers van milieu- en ontwikkelingsorganisaties mogen niet meer naar binnen. Dat heeft gevolgen voor het 'side event' programma en de mogelijkheden tot netwerken. Dat moet nu buiten het conferentiecentrum gebeuren.

Buiten het conferentiecentrum zijn, is op zich geen straf. Vanmorgen heb ik met een deel van de Tweede Kamerdelegatie de Deense fietsersbond bezocht en een fietstochtje door Kopenhagen gemaakt. De fiets is erg populair in Kopenhagen vanwege het gemak en de snelheid waarmee je je door de stad kunt verplaatsen. Die vergelijkbare ervaring heb ik in mijn woonplaats Zwolle. Een fiets is niet alleen makkelijk maar ook een geweldig middel om CO2-uitsoot tegen te gaan. Dit zou wereldwijd meer opgepakt kunnen worden. De Deense fietsersbond liet mooi lesmateriaal zien maar ook leuke technische snufjes buiten. Een fietsenteller op een druk kruispunt bij een grote brug bijvoorbeeld. Hij stond aan het eind van de morgen op 1503.

Een mooi voorbeeld van het principe: Think global, act local!

Een groet uit Kopenhagen!

Esmé Wiegman

Toch naar binnen!

Thu, 17 Dec 2009 15:58:02 +0100

Vanuit de Klimaattop in Kopenhagen is hier mijn eerste weblog voor deze week. Met de trein ben ik gisteren aangekomen en vandaag kon ik tegen ��n uur het Bella Center betreden, waar de klimaatconferentie wordt gehouden.

Een tijd lang hebben we als Tweede Kamerdelegatie moeten wachten. Binnen en buiten het conferentiecentrum werd gedemonstreerd, waardoor toegang onmogelijk was. Zojuist zijn we door minister Cramer gebriefd over de vorderingen in de onderhandelingen; beter gezegd het gebrek aan vorderingen. In de plenaire zaal leggen regeringsleiders statements af. Op het moment dat ik dit schrijf is Hugo Chavez uit Venezuala aan het woord. Het kapitalisme, de banken en Obama krijgen er stevig van langs. Typisch Chavez; om me heen wordt gegniffeld. Het schijnt er allemaal bij te horen, maar dit brengt een verdrag natuurlijk niet dichterbij.

Het wordt overigens wel hoog tijd dat de Verenigde Staten van zich laten horen. De Europese Unie heeft een bod op tafel gelegd. Wie volgt? Het worden spannende dagen...

De treinreis verliep overigens uitstekend. De verbinding Amsterdam-Utrecht-Arnhem met Kopenhagen is prima en slapend te overbruggen. Toen ik vanmorgen m'n ogen open deed reden we door een sprookjesachtig mooi sneeuwlandschap. Opwarming van de aarde lijkt ver weg en niet aan de orde. De verhalen van mensen uit ontwikkelingslanden zijn echter indringend: droogte, water- en voedselschaarste zijn aan de orde van de dag. Hoe groot het aandeel van de mens al dan niet is in de klimaatverandering, we zijn slechte rentmeesters en slecht in het verdelen. Een beetje gelijk heeft Chavez wel...

Esmé Wiegman

Op naar de Klimaattop

Thu, 10 Dec 2009 18:13:54 +0100

Voordat het echt zover is en ik in de trein naar Kopenhagen stap, is het nog even hard werken in de Tweede Kamer. De laatste weken voor het kerstreces zijn druk en dan schiet er weleens iets bij in.

Laat ik beginnen mijn excuses te maken voor mijn weblog van vorige week. Allemaal afko’s en zorgjargon! Het was een noodgreep, vorige week. Vergaderingen rolden over elkaar heen. Een moment van bezinning en een sprankelend verhaal lukte gewoon even niet. Daarom vorige week maar even wat uit een van mijn bijdragen aan een commissievergadering. Deze week zou het me ook zomaar kunnen overkomen met een hele maandag MIRT-debat en een VROM-begroting. Zie hier de afko’s vanuit ruimtelijke ordening, infrastructuur en transport. In deze debatten is het de uitdaging in weinig spreektijd zoveel mogelijk duurzaamheid en rentmeesterschap kwijt te kunnen.

Voor werkbezoeken heb ik op dit moment weinig tijd, maar gelukkig kan ik bij deze debatten ‘teren’ op heel veel opgedane informatie in de afgelopen maanden. Mooie herstructureringsprojecten gezien en slimme nieuwbouw in hoge dichtheden.

Een van de belangrijkste inspiratiebronnen vormde onze expertmeeting van een paar weken geleden. De kernboodschap van die bijeenkomst is sterk bij me blijven hangen: de kansen van de crisis! Het mondiale economische stelsel met haar steeds grotere groei, put energiebronnen uit in een sneller tempo dan deze te vervangen zijn. Het economische systeem stimuleert ontbossing, overbevissing en ernstige vervuiling van ons natuurlijke leefklimaat; vergoelijkt de uitbuiting van gemarginaliseerden. Tenslotte zorgt het voor een toenemende ongelijkheid in de verdeling van welvaart, zowel tussen Noord en Zuid als tussen rijken en armen binnen de armste landen. Daarom is een integrale aanpak noodzakelijk. De complexiteit en onderlinge verbondenheid van de huidige crises laten zien dat een commitment van alle kanten van de samenleving vereist is om tot daadkrachtige oplossingen te kunnen komen.

De laatste maanden groeit het besef dat louter economische groei in de klassieke ‘(Bruto Nationaal Product)BNP definitie’ geen goede maatstaf is voor welvaart. Een economische visie en orde moeten worden ontwikkeld, waarbij niet virtuele groei, maar echte welvaart centraal staat, gemeten aan: sociaal-menselijke, ecologische en duurzaam-economische waarden.

Het kabinet heeft inmiddels een adviesaanvraag bij de SER neergelegd in verband met de heroverweging met daarbij de boodschap dat het zaak is om zo te bezuinigen en te hervormen dat tegelijkertijd een duurzame groei van de economie wordt versterkt. Dat is een goede zaak! Het lijkt de ChristenUnie logisch om straks geen heroverwegingen te zien, slechts berekend en verwoord in termen van het BNP, maar dat ook andere indicatoren worden gebruikt. Niet alleen de snelheidsmeter van de economie verdient aandacht, maar ook de ‘brandstofmeter’, het ‘toerental’ en de ‘temperatuur van de economische motor’.

Hoe lastig onze nationale vraagstukken op dit moment ook zijn, de internationale vraagstukken mogen we niet uit het oog verliezen. Ik denk even aan onze millenniumdoelstellingen op het terrein van water en sanitatie. De Nederlandse regering heeft als doel gesteld 50 miljoen mensen in de Derde Wereld te voorzien van veilig drinkwater en sanitatie. We liggen niet op schema; niet op het terrein van water en al helemaal niet op het terrein van sanitatie. Wat de ChristenUnie betreft krijgen waterschappen en rioleringsbedrijven dezelfde ruimte als drinkwaterbedrijven om 1% van hun opbrengsten in te zetten voor ontwikkelingssamenwerking. Een gezamenlijke inzet van overheid en watersector moet vervolgens tot effectievere acties leiden.

Tot volgende week, vanuit Kopenhagen!

Esmé Wiegman

Onzekerheid over PGO

Thu, 03 Dec 2009 19:22:12 +0100

Bijna een jaar geleden is de nieuwe subsidiesystematiek in werking getreden voor PGO's. Met als doel: sterke en professionele organisaties, die de belangen van cli�nten in het zorgveld ondersteunen en behartigen. Een belangrijke taak, omdat cli�nten in het nieuwe zorgstelsel meer centraal moeten komen te staan.

Nu de eerste subsidieronde achter de rug is, maken we de balans op. En eerlijk gezegd valt die wat mij betreft niet positief uit. De minister ziet een goede ontwikkeling. Maar uit de vele brieven en mails die ik heb gekregen en uit gesprekken die ik heb gevoerd, komt een ander beeld naar voren. Er is grote onzekerheid over het voortbestaan van sommige pgo’s. De koepelvorming loopt verre van vlekkeloos, met name in de GGz en VG sector. En er worden zelfs subsidies verstrekt, waar helemaal geen behoefte aan blijkt te bestaan!

Mijn fractie heeft eerder gevraagd te waken voor het verlies aan diversiteit aan organisaties en met name waar het gaat om de kleinere pgo’s. Naar het nu lijkt, worden deze organisaties toch juist hard getroffen. Doordat er een grotere focus ligt op de projectsubsidies, worden deze pgo’s afhankelijk van de goedkeuring van hun projectvoorstellen. Daar kun je geen organisatie op bouwen. Het ene jaar zou je wel kunnen draaien, maar het volgende jaar weer niet, omdat er geen projecten zijn goedgekeurd. Bovendien ontbreekt bij de kleinere pgo’s vaak de expertise om goede projectvoorstellen in te dienen. Dat zie je ook bij de nu goedgekeurde projecten. Die zijn doorgaans ingediend door de grotere – professionelere – organisaties. Hoe schat de minister de kans in dat kleinere pgo’s gaan verdwijnen door de nieuwe subsidiesystematiek? En wat gebeurt er dan met de – ook door de minister – gewenste diversiteit aan pgo’s en de empowerment van specifieke doelgroepen?

Om kleinere pgo’s toe te rusten voor de nieuwe subsidiesystematiek, zijn er specifieke ontwikkelsubsidies ingesteld. Maar voor komend jaar hebben deze pgo’s daar eigenlijk niet zoveel aan. Op hetzelfde moment dat ze de ontwikkelsubsidie krijgen, moeten ze ook de projectvoorstellen indienen. Met andere woorden – de ontwikkeling komt een beetje te laat. De nieuwe subsidiesystematiek mag er niet toe leiden dat pgo’s die het beste projectplannen kunnen opstellen, ook de meeste subsidie krijgen. De focus moet liggen op de activiteiten van de pgo, niet op de manier waarop ze hun weg vinden in de bureaucratie.

Al met al trek ik de voorzichtige conclusie dat de nieuwe subsidiesystematiek te snel over de pgo’s is heen gekomen. De overgang is te groot. De uitgangspunten van het nieuwe beleid zijn goed, maar de pgo’s hebben zich hier niet goed op kunnen voorbereiden. Ik ben zeer benieuwd wat de minister hier van vindt...

Esmé Wiegman

Christelijke zorg moet blijven!

Thu, 26 Nov 2009 16:03:48 +0100

Op het jubileum van de Federatie Evangelische Zorg Organisaties (FEO) heb ik gisteren gepleit voor zichtbaarheid van christelijke zorg. De aanleiding was o.a. de motie uit Amsterdam, aangevoerd door de VVD, die ertoe strekt dat de gemeente geen zaken meer doet met zorg- en welzijnsinstellingen die van sollicitanten een binding met hun identiteit vragen. Eerder noemde Arie Slob deze motie ,,een dwaze oprisping van seculiere intolerantie".

We staan in een eeuwenlange traditie. Een traditie die al begint in het Oude Testament, zichtbaar bij een man als Job die rechtschapen was en opkwam voor kwetsbaren. Jezus zelf heeft ons veel geleerd over de zorg voor onze naasten, mooi uitgewerkt in de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan en de eerste christen-gemeenten stonden bekend om hun belangeloze inzet voor anderen. De traditie heeft zich voortgezet door de eeuwen heen. Hoe ‘duister’ de Middeleeuwen ook waren, bij de nonnen kon je wel terecht voor ziekenzorg! De namen van veel ziekenhuizen herinneren nog aan de tijd dat zieken verzorgd werden door nonnen en diaconessen.

Wat misschien wel aan verandering onderhevig is, is de mate waarin christelijke zorg wordt gewaardeerd. In het verleden konden we op meer bewondering en draagvlak rekenen voor de belangenloze inzet van gelovigen voor hun medemens in nood, dan nu. Het was simpelweg een burgerplicht. In de periode van Het Reveil zijn prachtige initiatieven opgekomen. Maar de afgelopen tientallen jaren is de zorg geïnstitutionaliseerd. De rol van de overheid is sterker geworden. De plicht om te zorgen is verdrongen door het recht op zorg.

Terugkijkend moeten we ons eerlijk de vraag stellen of we het niet teveel hebben laten gebeuren dat de overheid een groot deel van onze ‘core-business’, namelijk onze diaconale taak, heeft afgenomen, en of het niet de hoogste tijd is om bepaalde taken weer ‘terug te eisen’. Natuurlijk wel met een eigentijdse invulling, met behoud van het goede waarvoor de overheid borg staat en moet blijven staan: de betaalbaarheid, toegankelijkheid en bereikbaarheid van de zorg.

Esmé Wiegman

Een bijzondere begroting

Thu, 12 Nov 2009 17:29:54 +0100

Nog nooit zal er zoveel geld worden uitgegeven aan de gezondheidszorg als in 2010, maar het gebeurt tegen de achtergrond dat ook de gezondheidszorg niet zal ontkomen aan een grondige heroverweging. Wat mij betreft wordt de heroverweging niet iets van klassieke bezuinigingsoperaties en boekhoudkundige kunstjes. Ook de kaasschaaf mag in de la blijven liggen.

Er is een grondige analyse nodig van wat noodzakelijke medische zorg is die om collectieve voorzieningen vraagt en wanneer sprake is van sociaal wenselijke zorg, waar ook via informele, vrijwillige zorg of voor eigen kosten in kan worden voorzien. Een andere goede denkrichting is volgens mij het inbouwen van financiële prikkels dat mensen zelf verantwoordelijkheid gaan nemen voor de gevolgen van bewust doorgaan met ongezond leefgedrag, zonder daarmee in een ‘eigen-schuld-dikke-bult’-zorgstelsel terecht te komen.

Ik heb bijzondere aandacht gevraagd voor het probleem dat in veel regio’s een ongewenst strikte uitleg van “gebruikelijke zorg” wordt gegeven. Gezinnen die thuis de zorg op zich nemen voor een gehandicapt kind vallen daardoor tussen de wal en het schip. Ze kunnen geen gebruik meer maken van AWBZ-voorzieningen en ook de gemeenten bieden geen hulp vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning.

Bij een begrotingsbehandeling is het ook altijd mooi om een ‘klein punt’ te noemen, die je bij andere momenten en debatten niet zo makkelijk in kunt brengen. Ik heb teruggekeken op de maand van de borstkanker die achter ons ligt. Goed dat er aandacht wordt gevraagd voor deze ingrijpende ziekte waar zoveel vrouwen door getroffen worden. Maar Pink Ribbon riep wel de klacht op, bijzonder verwoord door een borstkankerpatient: ‘Kanker is teruggebracht tot twee borsten.’ Volgens haar wordt borstkanker extreem oppervlakkig gepresenteerd, alsof het alleen maar om borsten gaat en hoe je ondanks je ziekte toch aantrekkelijk kunt blijven. Dit geïllustreerd door glitter-en-glamour vrouwen in sexy avondjurken bij wie je de borstprotheses vrijwel niet kunt onderscheiden van echte borsten. Uit gesprekken met vrouwen blijkt dat er behoefte is aan kennis en praktische adviezen in plaats van glitter en glamour en ‘denk-positief-verhalen’! Het zou mooi zijn als minister Klink dit eens zou aankaarten bij de Pink Ribbon-‘trekkers’.

De VWS-begroting was ook bijzonder door een telefoontje dat ik tussendoor kreeg van mijn man. Hij meldde dat mijn nichtje van een paar weken oud in het ziekenhuis was opgenomen met Mexicaanse griep. Dat was schrikken! Gelukkig gaat het naar omstandigheden nu goed met haar. Maar Mexicaanse griep heeft voor mij nu wel een gezicht gekregen. Niet die van horrorverhalen over vaccinaties zoals die op internet zijn te vinden. Wel dat een klein kind flink ziek kan worden, wat met een zetpilletje niet valt op te vangen. Wat mij betreft is het een zegen dat in Nederland vaccins beschikbaar zijn voor kwetsbare doelgroepen!

Esmé Wiegman

Lissabonstrategie moet fundamenteel anders

Wed, 11 Nov 2009 17:42:35 +0100

De koers van de Lissabonstrategie, een actie- en ontwikkelingsplan voor de EU, moet fundamenteel veranderen. Duurzame groei, solidariteit en kwaliteit van leven binnen en buiten de EU moeten een plek krijgen. Dat zegt Esm� Wiegman: ,,Juist nu ziet de ChristenUnie kansen voor een fundamentele omslag in denken over groei en welvaart. De crisis is een momentum om met het verleden te breken."

De Lissabonstrategie moet gericht zijn op het bevorderen van de maatschappelijke welvaart, inclusief people, planet en profit, zo stelt de SER. De SER onderstreept daarmee de ChristenUnie-motie van Wiegman: ,,Wij willen niet uitgaan van de stelregel 'hoe meer groei, des te beter het ons gaat'."

De ChristenUnie pleit voor een stevige Nederlandse inzet om milieu-, klimaat- en energieproblematiek in de Lissabon-strategie te verankeren. Wiegman vindt het vreemd dat het kabinet geen reden ziet om de koers van de Lissabonstrategie fundamenteel te veranderen. ,,Breken met het verleden houdt ook in dat we sociale en ecologische factoren mee gaan wegen. Juist bij de Lissabon-doelen is het belangrijk dat we resultaten meten en vergelijken. Naast het BBP hebben we hiervoor ook hoogtemeters nodig die aangeven hoe ver we af zijn van een duurzame en solidaire economie. De Verklaring van Tilburg, het Appél van Antwerpen en het recent aan ons aangeboden Momentum Manifesto doen concrete voorstellen voor het breder meten van de gezondheid van de economie. Ook de Europese Commissie heeft inmiddels de bruikbaarheid van het BBP als goede graadmeter ter discussie gesteld.

Economische, sociale en duurzame doelstellingen kunnen elkaar versterken, zo stellen de SER en het kabinet. De ChristenUnie merkt hierbij wel op dat het beeld er niet altijd zo rooskleurig uit ziet, maar soms asgrauw. Het halen van klimaatdoelstellingen staat bijvoorbeeld onder druk door toekomstige lage prijzen in het emissiehandelssysteem en er dreigt overcapaciteit van grijze stroom die de energietransitie naar duurzaam in de weg zal staan.

Dankdag in Assen

Thu, 05 Nov 2009 17:59:51 +0100

Het Kamerwerk gaat op Dankdag -voor gewas en arbeid- altijd gewoon door. Gelukkig bood een spreekbeurt 's avonds in Assen wel alle ruimte om stil te staan bij Dankdag. De PKN-gemeente in Assen houdt zich bezig met het thema 'Geloven in duurzaamheid'. De organisatie was mijn naam tegengekomen onder het App�l van Antwerpen dat eerder dit jaar is opgesteld; een reden om mij uit te nodigen om een lezing te geven.

Op dinsdag beginnen we de Kamerweek altijd met een 'moment van bezinning' tijdens de fractievergadering. Iedere week verzorgt iemand anders deze opening. Geïnspireerd door de opening van afgelopen dinsdag ben ik mijn lezing in Assen begonnen met Psalm 8. In die Psalm gaat het over de nietige mens te midden van de grootse schepping, maar tegelijk ook over de bijna goddelijk gemaakte mens die verantwoordelijkheid draagt voor de schepping. En vanuit dit bijbelse uitgangspunt sta je zomaar midden in de vraagstukken rondom milieu, klimaat en eerlijk delen

Duurzaam leven en Dankdag. Het heeft alles met elkaar te maken. Tegenover de ‘inconvenient truth’ van Gore heb ik woensdagavond de ‘comfortabele waarheid’ van het Appél van Antwerpen gezet. In het Appél van Antwerpen worden burgers van Nederland en Vlaanderen, en van Europa, opgeroepen tot een ingrijpende heroriëntering van onze economieën. ‘Wij worden gemotiveerd door de snel gegroeide urgentie van wereldwijde vraagstukken als de klimaatverandering en de uitputting van de aarde, de blijvend wijdverbreide armoede en de toenemende mondiale ongelijkheid. Die urgentie dwingt ons om de noodzakelijke transitie aan de orde te stellen van alle rijkere economieën, dus ook die van België, Nederland en Europa. Hoe ingrijpend de omslag of trendbreuk die we voor ogen hebben ook zal zijn, deze zal geen afbreuk doen aan het welzijn. Zij behoedt ons daarentegen juist voor nog grotere problemen in de toekomst op het vlak van gezondheid en milieudegradatie, van een verder toenemende mondiale armoedekloof, en van gewapende conflicten en vluchtelingenstromen. Wij verkeren in de comfortabele positie dat de koerswijziging nu nog mogelijk is.’

Brede steun was er destijds op de conferentie voor de stelling dat we voor deze omslag andere stuurinstrumenten nodig hebben dan het BBP. Deze traditionele indicator is een snelheidsmeter van de economie en geeft slechts aan hoe hard we geld verdienen, ongeacht of dat nu nuttige producten en diensten oplevert of schade toebrengt aan mens en milieu. We hebben echter vooral hoogtemeters nodig, die aangeven hoe ver we af zijn van een duurzame en solidaire economie. Zouden wij bijvoorbeeld de Ecologische Voetafdruk als maatstaf hanteren, dan wordt zichtbaar dat het verbruik van onze landen van materialen, ruimte en fossiele brandstoffen met ongeveer tweederde zou moeten verminderen om duurzaam te zijn. Die vermindering zou bovendien binnen een afzienbare termijn van bijvoorbeeld tien jaar behaald moeten zijn, willen wij voorkomen dat over dertig à veertig jaar twee aardbollen nodig zijn om onze materiële welvaart op peil te houden.

Een gedurfde beleidsinzet op elk niveau is nodig waarbij terughoudendheid ten aanzien van de materiële consumptiegroei gepaard gaat met gedurfde plannen voor een hernieuwde technologische inzet ten bate van zowel de solidariteit als de duurzaamheid. Dit mede ter voorbereiding van de noodzakelijke herziening van de Lissabon-akkoorden en de naderende klimaattop in Kopenhagen.

Blijft het bij alleen mooie woorden? Wat mij betreft niet! En dat leeft breed in de fractie. Op 27 november geven we er een vervolg aan met onze expertmeeting Manifesto.

Esmé Wiegman

Klimaat is hot

Thu, 29 Oct 2009 16:34:39 +0100

De ChristenUnie gaf Balkenende een retourtje Kopenhagen cadeau, waar de klimaattop plaatsvindt in december. En...hij gaat. Maar voordat het zover is stemt hij deze dagen met andere Europese regeringsleiders af wat de inzet van Europa wordt. Hopelijk een zo groot mogelijke.

Zo indrukwekkend en omvangrijk als de klimaatonderhandelingen zijn, is ook het borstbeeld van Balkenende dat ik mocht onthullen. Op initiatief van Greenpeace stond er gisteren een standbeeld van onze premier op het Plein in Den Haag, waarbij de beeltenis van de premier historische woorden spreekt over het ideale klimaatakkoord dat in Kopenhagen gesloten moet worden. Het idee is dat de premier zijn beste beentje voorzet in de Europese Raad.

Hieruit blijkt ook maar weer dat er nog nooit zoveel aandacht voor klimaat is geweest. Terecht! Want huidige problemen en dreigende problemen zijn ook nog niet eerder zo groot geweest. We tellen af naar Kopenhagen, maar wachten eerste met spanning het overleg van de Europese Raad af. Die zal moeten doen wat de ministers van Financiën hebben nagelaten: duidelijke afspraken maken over klimaatfinanciering. Het zal hier om een eerlijk aandeel moeten gaan, niet een liefdadigheidsgift. Ontwikkelingslanden moeten in staat worden gesteld hun uitstoot te beperken, hun bossen te beschermen, zich aan te passen aan het veranderende klimaat en zich duurzaam te ontwikkelen. En dat alles niet ten koste van armoedebestrijding!

Het belang om te komen tot een goed en eerlijk klimaatakkoord is nog nooit zo sterk beleefd als nu. Het gaat hier niet om een linkse hobby of liefhebberij van de milieubeweging. Ook tweehonderd christelijke (kerk)leiders van het Micah Network (een wereldwijd netwerk bestaande uit christelijke maatschappelijke organisaties uit ondermeer ontwikkelingslanden) roepen op om daadkrachtig en moreel te handelen, voor hen die nú al geraakt worden door de klimaatcrisis en voor toekomstige generaties.

Europa, ik reken op jullie.

Esmé Wiegman

Klimaattop in Kopenhagen

Thu, 15 Oct 2009 13:16:01 +0200

De top in Kopenhagen moet slagen! Dat was de boodschap van de ChristenUnie tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen. Bij die boodschap had Arie een treinticket voor de minister-president gedaan. De minister-president heeft woensdag in het debat ter voorbereiding op de klimaattop aangegeven graag bereid te zijn om naar Kopenhagen af te reizen. Zo zie je maar...

Waarom vindt de ChristenUnie de klimaattop zo belangrijk? We doen toch niet mee met de ‘klimaatgekte’? Aan gektes doe ik niet mee en het klimaat is niet maakbaar (die suggestie lijkt af en toe gewekt te worden rondom de 2 graden doelstelling etc.), maar de schepping is wel kwetsbaar, en mensen in ontwikkelingslanden zijn nog eens het meest kwetsbaar.

Arme mensen in ontwikkelingslanden dragen nauwelijks bij aan klimaatverandering. Maar zij betalen wel de prijs. Oogsten verdrogen of spoelen weg door overstromingen. Dorpen worden vernietigd door cyclonen. De gevolgen van klimaatverandering dreigen jaren van ontwikkelingswerk teniet te doen en actie is daarom heel hard nodig.

De ChristenUnie vindt het bestrijden van co2-uitstoot een kwestie van gerechtigheid. De diepste motivatie om klimaatverandering tegen te gaan vinden we in de opdracht om zorg te dragen voor de schepping, onze naasten lief te hebben en rechtvaardig te handelen. Micha 6:8 dus. Een oproep die ook klinkt uit het Micha-netwerk: ,,Wij hebben een valse tegenstelling omarmd tussen het geestelijke en het materiële, het eeuwige en het tijdelijke, het hemelse en het aardse." Dat staat in de slotverklaring die het Micha Netwerk uitbracht na een klimaatconferentie in Nairobi.

Een belangrijk element in de te maken afspraken in Kopenhagen is het tegengaan van ontbossing. Het stoppen van ontbossing is de meest kosteneffectieve manier om CO2 te reduceren.

Het komt aan op zorgvuldig formuleringen in onderhandelingsteksten. Ooit wel eens nagedacht over het verschil tussen de begrippen “sustainable forest management” (SFM) of “sustainable management of forests”? Het eerste begrip zou de deur openzetten voor plantages ten koste van natuurlijk bos of andere waardevolle natuurlijke ecosystemen. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van financiële steun. Biodiversiteit moet worden beschermd en de inheemse volken die in de bossen leven! Niet de industriële bosbouw en houtkap.

Esmé Wiegman-van Meppelen Scheppink

Kind niet met badwater weggooien

Fri, 09 Oct 2009 12:54:31 +0200

Het zag wit van de shirtjes met de tekst: Wij geven (om) zorg! Gisteren protesteerden bezorgde apothekers rondom het Tweede Kamergebouw, in aanloop naar het debat over Geneesmiddelenbeleid in de Kamer. Aanleiding? Onderzoek van de Nederlandse Zorg Autoriteit (NZa) naar de praktijkkosten en inkoopvoordelen van apotheekhoudenden. Het gaat bij de ongeruste apotherekers om meer dan koudwatervrees. Ze maken zich zorgen over de toekomst van de farmaceutische zorg.

Onderzoek van de NZa roept vragen op. Berust de berekening van het tarief op de juiste gegevens en is voldoende rekening gehouden met factoren als uitbreiding van het preferentiebeleid, invoering van het modulair tarief en verhoging van de claw back?

Opnieuw staat de vraag centraal waar wij met onze apotheker naartoe willen. Is hij slechts een dozenschuiver? Of beschouwen wij de apotheker als een belangrijke zorgverlener in de eerste lijn?

Streven naar meer doelmatigheid is op zichzelf prima (en ook nodig), maar niet het kind met het badwater weggooien. De toegankelijkheid van kwalitatief goede zorg moet gegarandeerd blijven (beschikbaarheid van de zorg in niet-stedelijke gebieden komt het meest onder druk te staan). Het gaat er niet alleen om dat apothekers er in slagen hun praktijk overeind te houden, maar dat zij daarbinnen ook in staat worden gesteld om op een goede manier invulling te geven aan hun rol als zorgverlener.

Kwetsbaar

Thu, 08 Oct 2009 15:55:04 +0200

Mijn VROM en VWS-portefeuilles leveren soms een verrassende invulling van mijn werkweek. De ene dag praat ik over de gelijke behandeling van ongeboren gehandicapte kinderen, de volgende dag over het geneesmiddelenbeleid in een zaal vol verontruste apothekers en diezelfde dag ook over het afvalbeleid.

Een mooie overeenkomst tussen al die onderwerpen is wel dat het allemaal gaat om het opkomen voor wat kwetsbaar is; van ongeboren leven en goede farmaceutische zorg tot het milieu.

De recessie laat overal z’n sporen na; ook in de afvalsector. Er is een heftige concurrentie ontstaan op de markt voor afvalverbranding, ook in Duitsland en België. Deze concurrentiestrijd tussen een aantal private ondernemingen en een aantal (semi-) overheidsbedrijven leidt tot een scherpe daling van tarieven voor afvalverwerking: recent zijn bij enkele grote aanbestedingen de verbrandingstarieven gedaald tot onder de 60 euro per ton. Deze tariefdaling veroorzaakt grote druk op alle afvalverwerkingtarieven en dreigt te leiden tot een verlegging van afvalstromen naar de goedkoopste verwerker: de afvalverbrander in plaats van de recycler. Simpelweg verbranden en de CO2 de lucht in blazen, dat kan niet de bedoeling zijn van herbruikbaar afval.

We zagen het al een beetje aankomen en hadden de minister tijdens de behandeling van het landelijk afvalbeheerplan eerder dit jaar al gewaarschuwd dat er een overcapaciteit aan afvalverbrandingsinstallaties aan het ontstaan was, waardoor verbranden verhoudingsgewijs goedkoper wordt dan recycling. Wat de ChristenUnie betreft moet de minister nu maar eens actie gaan ondernemen. Wordt het misschien tijd voor de invoering van een verbrandingsbelasting?

Bij kwetsbaarheid denk ik ook aan mensen in ontwikkelingslanden die te maken hebben met dezelfde Mexicaanse griep als de rest van de wereld maar waar overheden geen miljoenen griepvaccins hebben besteld. Van mij mag minister Klink best een flinke hoeveelheid Nederlandse vaccins ter beschikking stellen aan de ontwikkelingslanden. Ik geloof er niets van dat wij alle vaccins nodig hebben in ons land, nu de doelgroepen bekend zijn geworden die in aanmerking komen voor een vaccin.

Morgen gaan we als fractie op werkbezoek in Rotterdam, waar klimaat en energie een belangrijk gespreksthema zal zijn. Zaterdag ben ik te vinden op de Eva-dag waar ik over mijn liefde voor duurzaamheid zal vertellen.

En er staat die dag nog een kinderfeestje op het programma! Erg leuk en belangrijk! Want het blijft opletten: de relatie tussen drukke werkweken en het gezin is kwetsbaar…

Esmé Wiegman

Begin nooit een AWBZ-instelling!

Thu, 01 Oct 2009 15:37:32 +0200

De zorgwereld blijft boeiend om in rond te lopen. Afgelopen maandag ben ik bij de omstreden verslavingsinstelling Winnersway langs gegaan om met de nieuwe directeur te praten, die druk bezig was alles wat in het verleden verkeerd was te beeindigen of recht te zitten. Geen eenvoudige klus met de hete adem van Zorgkantoor, Inspectie en politiek in je nek. Zeker niet in zomermaanden waarin mensen massaal op vakantie en dus niet bereikbaar zijn. Inmiddels waren er al duizenden vellen papier aan rapportages en commentaren over en weer gegaan. Welkom in de jungle van de AWBZ!

Maar waar een hoop mis is gegaan moet een hoop verbeterd worden en dat is terecht.

De instelling mag niet blijvend afgerekend worden op een verleden waar nu de banden mee werden doorgesneden en goede, professionele zorg verder werd opgebouwd en clienten vooral heel erg tevreden zijn! Want dat is iets waar ik me nog wel het meest boos om kan maken: de clienten is nooit wat gevraagd. Ik heb maandag een boterham met ze gegeten en hun verhalen gehoord. Het geloof geeft een geweldige meerwaarde aan een afkicktraject. De HEER had krachtig ingegrepen in hun levens.

De banden van Winnersway met het verleden waren inmiddels vrijwel geheel doorgesneden. Op een na: er zaten nog een paar mensen in de Raad van Toezicht die zich nog duidelijk verbonden voelen met hoe het in het verleden allemaal geregeld was.

Het werd dinsdag en via de mail ontving ik het bericht dat de directeur op non-actief was gezet door de Raad van Toezicht. Jammer! Laatst hebben we het in de Kamer gehad over goed bestuur en toezicht. Soms kun je je afvragen waarom een Raad van Toezicht niet sneller en harder ingrijpt, en slechte bestuurders naar huis stuurt. Dinsdag wenste ik dat het soms mogelijk zou moeten zijn dat directeuren slechte toezichthouders naar huis kunnen sturen...

Het is nu afwachten of Winnersway het verbetertraject nog verder zal doorlopen. Ze hebben een kans gekregen, maar met deze nieuwe ontwikkelingen vraag ik me af of het gaat lukken. Het was sowieso al een best lastige klus omdat er voortdurend tegenstrijdige signalen en onduidelijke eisen en kaders over personeelskwaliteiten, dagbesteding enzovoorts werden afgegeven door Zorgkantoor en Inspectie. Een informatieloket bij VWS waar (her)nieuw(d)e zorginstellingen terecht kunnen met vragen over alles wat komt kijken bij een AWBZ-erkenning zou wel handig zijn.

Deze week al met al weer een ervaring rijker geworden. Ik zou tot besluit haast het advies willen meegeven: begin nooit een AWBZ-instelling!

Esmé Wiegman

Verplichte anticonceptiepil?

Thu, 17 Sep 2009 16:59:43 +0200

Vorige week werd ik gebeld door een journalist van GPD, met de vraag wat ik van het initiatiefvoorstel van de PvdA vind om de pil te verplichten als een moeder niet goed voor haar kind kan zorgen. Een moeilijke vraag die niet zomaar met voor of tegen is te beantwoorden, was mijn eerste reactie.

Daarop volgde een prima gesprek met ruimte voor allerlei nuanceringen en aandacht voor de context van situaties, enzovoorts. Dan is het verrassend om in de krant terug te zien dat ik ronduit tegenstander zou zijn!Gelukkig is er nog zoiets als een blog met ruimte voor achtergronden en overwegingen.

De reacties van pleegouders in het Nederlands Dagblad vandaag zijn herkenbaar. Het draait allemaal om de bescherming van het kind en het zorgen voor de beste mogelijkheden en alle kansen voor een kind om voorspoedig op te kunnen groeien. Ter wereld komen met een FASD (Fetal Alcohol Spectrum Disorder) plaatst een kind bij voorbaat al op achterstand door de ingrijpende hersenbeschadiging die tijdens de zwangerschap is opgelopen.

Voor mij waren dit soort situaties de reden om in het voorjaar te pleiten voor uitbreiding van dwangbehandeling voor verslaafde zwangere vrouwen. Een vrouw die haar zwangerschap wil uitdragen, heeft de morele plicht alcohol en drugs te laten staan. Als zij die verantwoordelijkheid niet neemt, kan dwang gerechtvaardigd zijn, ook in de eerste helft van de zwangerschap. Nu staat de voogdij vaak hulpeloos toe te kijken, omdat pas ná de zwangerschap, ingegrepen kan worden.

Ook het voorbeeld van ‘baby Hendrikus’ laat zien hoe ingewikkeld het soms kan zijn. Verplichte anticonceptie kan een uitkomst lijken. Toch heb ik vraagtekens bij het voorstel van de PvdA, waar we het nog uitgebreid over zullen hebben in de Tweede Kamer. Is de ‘verplichte pil’ het beste middel?

Ik herinner me een gesprek met een vriendin die in de gehandicaptenzorg werkte en gesprekken voerde met bewoners en hun ouders/begeleiders over seksualiteit en zwangerschap. Een kinderwens bij zwakbegaafden mag niet makkelijk afgedaan worden als ‘onhaalbaar en onwenselijk’. We kunnen veel beter met goede begeleiding de kinderwens bespreekbaar maken en ‘oefenen’ hoe het is om voor een kindje te zorgen, ook als het schattige baby’tje een mondige tiener wordt. Er zijn goede voorbeelden bekend dat met begeleiding en een goed gesprek samen de conclusie getrokken kon worden dat ouderschap het beste uitgesloten kan worden. De grote winst van dit soort overleg is dat de uitkomst gedragen wordt door zowel de zwakbegaafden als door hun ouders/begeleiders. Het is helemaal prachtig als zwakbegaafden uiting kunnen geven aan hun liefde voor kinderen door bijvoorbeeld aangepast werk in een kinderdagverblijf te doen of extra betrokken te worden bij de kinderen van familie of kennissen.

Laten we eerst zorgen voor betere mogelijkheden voor dwangbehandeling en betere begeleiding van zwakbegaafden als het gaat om seksualiteit en zwangerschap, voordat we overgaan op zoiets ingrijpends als een verplichte pil.

Esmé Wiegman

Cli�nt moet tussen oren van bestuurders komen

Fri, 11 Sep 2009 14:15:56 +0200

Vandaag heb ik uren vergaderd over goed bestuur in de gezondheidszorg. Na verschillende incidenten in de gezondheidszorg (IJsselmeerziekenhuizen, Philadelphia en Meavita) waar het allemaal draaide om gebrek aan goed bestuur, heeft het kabinet op verzoek van de Kamer een dikke brief opgesteld met voorstellen op het gebied van Good Governance.

Ik blijf liever in het Nederlands over goed bestuur praten. De kabinetsbrief leest niet makkelijk weg, zeker niet als je niet goed thuis bent in alle vaktermen die in de gezondheidszorg rond gaan, met de daarbij behorende instituten en wetten, die allemaal afgekort worden: het gaat dan om dbc’s in de Zvw, en zzp’s in de AWBZ, raden van bestuur en toezicht, NMa en NZa enzovoort.

Het hoort er allemaal bij en we moeten ook niet vergeten dat we over een hele goede gezondheidszorg beschikken in ons land. En dat willen we graag zo houden. Daar hoort goed bestuur bij, regelgeving en toezicht. Mijn hoofdboodschap vandaag was wel dat er niet per se nieuwe regels bij verzonnen moeten worden. Vaak is het ook een kwestie van toepassen wat we al hebben, en duidelijker maken wat we met elkaar bedoelen. En bij heel veel zaken merk je ook dat het gaat om cultuur en vertrouwen wat zich moeilijk in structuren laat gieten. Het is zelfs een risico dat we 'vertrouwen' teveel professioneel gaan wegorganiseren. Vertrouwen moet vooral te maken hebben met wederkerigheid. Die wederkerigheid kan pas goed tot bloei komen in overzichtelijke gemeenschappen; niet in onpersoonlijke mega-organisaties.

Maar wat heeft dit nou met Luuk te maken? Wie is Luuk?

Luuk Koning heb ik vorige week ontmoet tijdens een werkbezoek aan De Wijngaard in Bosch en Duin. Hij heeft een zeldzame stofwisselingsziekte en is daardoor ernstig lichamelijk beperkt. Voor hem is goede zorg ontzettend belangrijk. Hij is ervan afhankelijk. Ik heb de afgelopen dagen, ter voorbereiding op het debat nog regelmatig aan hem gedacht. Het gaat uiteindelijk allemaal om mensen als Luuk. Goed bestuur is belangrijk om zorg voor mensen te garanderen. Een goed bestuurder kun je alleen maar zijn als je niet alleen verstand hebt van financiën enzo, maar vooral weet voor wie je het doet en wat er onder patiënten en bewoners van instellingen leeft. Wat zij belangrijk vinden. En dan kan het verstandig zijn om de clientenorganisaties te versterken met instemmingsrecht bijvoorbeeld, maar de cliënt/patiënt zal vooral een plek moeten hebben tussen de oren van bestuurders. In De Wijngaard ben ik betrokken personen tegengekomen. In Den Haag moeten we opletten dat we deze betrokken personen niet murw gaan maken met te veel nieuwigheden en daarbij behorende stapels papier…

Esmé Wiegman