Nieuwskanaal voor: Esm� Wiegman

Verslag van het werkbezoek van Esm� Wiegman aan Armeni�

Sat, 29 Oct 2011 13:22:19 +0200

Esm� Wiegman is voor een werkbezoek in Armeni� en houdt een weblog bij. Hier vindt u haar verslagen.

Zaterdag 29 oktober

Ik ben weer thuis. De terugreis verliep vlotter dan de heenreis en mijn koffer verscheen als een van de eersten op de bagageband. Mijn reisgenoten gedag gezegd en aan het terugblikken geslagen.
Voor ik aan deze reis begon heb ik de Armeense genocide, het uiteenvallen van de Sovjetunide, de aardbeving zo'n 20 jaar geleden en het conflict om Nagorno Karabach als afzonderlijke gebeurtenissen beschouwd. Afgelopen week kwam alles samen in de families die ik heb ontmoet: de dienstplicht die vervuld moest worden in de Sovjet-tijd, ver van huis; het woon-werkverkeer door de hele Sovjetunie heen, vluchten voor de gevolgen van de aardbeving, vluchten voor het conflict in Nagorno Karabach; de doden en getraumatiseerden; de diepe armoede door arbeidsongeschiktheid. De Armeense bevolking is door de eeuwen heen voortdurend bedreigd en verstrooid geraakt.

Toen ik aan onze begeleider Azatur vroeg wat zijn wensen voor Armenie zijn, antwoordde hij:
1) een revival door verspreiding van het evangelie;
2) een definitieve oplossing voor het conflict in Nagorno Karabach, door internationaal Azerbeidjan af te dwingen een niet-aanvalsverdrag te tekenen;
3) Erkenning van de genocide 100 jaar geleden;

Op het eerste gezicht lijken de 3 punten weinig samenhang met elkaar te hebben. Maar, de genocide en het conflict in Karabach zijn eigenlijk van dezelfde aard en zijn door dezelfde motieven ingegeven: een einde maken aan de christelijke minderheid die Armenie vormt. Een revival zal de christelijke aard van het land en haar bevolking versterken. Maar vooral: het evangelie brengt echte vrede! Het was bijzonder om tijdens alle ontmoetingen deze week die vrede bij de mensen terug te zien. Graag ga ik nog eens naar dit mooie land terug!

Vrijdag 28 oktober

Weer terug in Yerevan na 2 indrukwekkende dagen in Nagorno Karabach, waarvan de 24 uur in het gastgezin het meest indrukwekkend waren. De rit naar mijn gastgezin voerde door een compleet met de grond gemaakte stad. Waar ooit 200.000 mensen woonden, staan nu steenhopen, overwoekerde ruines en een enkele verroeste tank.

Door Narine en haar 3 kinderen (Laura, Gregor en Vazgen) word ik warm onthaald in een eenkamer-huisje waar een kacheltje dienst doet als kookstel en verwarming. De man van Narine werkt in Rusland. Naast Narine wonen haar ouders. Haar vader heeft dit jaar een herseninfarct gehad en is daardoor arbeidsongeschikt.

De mobiele telefoon geeft net genoeg licht om voor het slapen gaan de weg buiten naar het toilet te vinden, beter gezegd: het gat in de grond. Laura staat behulpzaam klaar met een keteltje water om de handen af te spoelen. Stromend water is er niet. Drinkwater is op 10 minuten wandelafstand te vinden.

Ik kom slecht in slaap op de bank in het huis van de grootouders, waar mijn beddengoed gestreken werd voordat m'n bed wordt opgemaakt.

's Ochtends komt een broer van grootvader Volodja langs, benieuwd naar de gasten uit 'Hollandski'. De paar woorden Russisch die ik ken komen goed van pas. In de loop van de ochtend horen we voortdurende doffe dreunen van schietende tanks. 'No Azerbeidjani' wordt er geruststellend gesproken. Het betreft slechts een oefening. De weg is echter wel afgesloten en het is de vraag hoe laat ik word opgehaald. Ik ben opgelucht als ik het busje van Azatur door de modder zie aankomen. Het idee om langer te moeten blijven, ondanks alle hartelijkheid... Ik kan weer terugkeren naar mijn luxe leventje, maar wie beschermt deze familie als Azerbeidjan nog weer eens het idee krijgt de strijd aan te gaan om Nagorno Karabach?

's Avonds zie ik de familie nog even in de kerk. Met mijn reisgenoten zing ik de gemeente Psalm 121 toe. 'Mijn hulp is van de Heer alleen.' Een emotioneel afscheid volgt met foto's en zusterlijke kussen. De voorganger speelt een lied van zegen en verbondenheid op zijn accordeon.

Woensdag 26 oktober

Vandaag zijn we op weg naar Nagorno Karabach. Toen ik in voorbereiding op deze reis de naam van dit gebied hoorde, moest ik even nadenken: waarvan kende ik dit gebied ook al weer? Waarom was dat een tijdlang in het nieuws?
Het ging om het conflict tussen Azerbeidjan en Armenie. Het conflict is eigenlijk nog steeds niet echt opgelost. De spanning is gebleven en regelmatig zijn er nog schietincidenten. Zojuist zijn we met ons busje een paar legervoertuigen gepasseerd met tanks erop. Onze begeleider, general secretary van de BaptistenUnie in Armenie, vertelde gisteren dat zijn vrouw op 15-jarige leeftijd met haar familie Nagorno Karabach is ontvlucht. Tijd om spullen mee te nemen had ze niet. Op slippers is ze in een bus gestapt die onder begeleiding van Russische tanks het gebied heeft verlaten.

We passeren ook het 4 landen-punt: de plek waar Armenie grenst aan Azerbeidjan, Iran en Turkije. Het laat zien hoe het overwegend christelijke land Armenie ingklemd ligt tussen Islamitische landen en tussen oost en west. Jammer dat we vandaag geen stralend weer hebben. De tocht door de bergen is nat en mistig.

Ik ben benieuwd in welk gastgezin ik terecht kom. Zou er stromend water zijn? Zou het er koud zijn? Ik heb de afgelopen weken al met verschillende toiletten kennisgemaakt. Ook met een gat in de grond valt te leven...

Dinsdag 25 oktober

Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan het genocidemuseum. In 1915 en 1916 zijn 1,5 miljoen Armeniers door de Turken om het leven gebracht. Elk jaar wordt op 24 april deze genocide herdacht. Armenië heeft in die periode 12 regio's moeten afstaan aan Turkije. Indrukwekkende foto's lieten zien wat mensen hebben moeten doorstaan. Op de vlucht zijn veel vrouwen en kinderen aan de gevolgen van ondervoeding en uitputting overleden.
Ik begrijp nog steeds niet waarom Verhagen destijds als minister van Buitenlandse Zaken en Rosenthal nu het woord 'genocide' niet in de mond nemen, maar spreken over de 'Armeense kwestie'.

Vanmiddag hebben we de gaarkeuken van Rhazdan bezocht. Elke dag komen daar 51 mensen eten, omdat ze te arm zijn om zelf in eten te voorzien.
Mensen van de de Baptistengemeente verzorgen de maaltijden, maar bieden ook geestelijke zorg en toerusting.

Rhazdan was vroeger een industriestad waar veel mensen naartoe kwamen om te werken in de industrie van auto-onderdelen voor de Russische auto-industrie. Het einde van het communisme betekende echter ook een einde aan deze industrie en grote werkloosheid.

Alle problemen van dit land groeien echt boven mijn hoofd. Des te meer bewonder ik iedereen die zich hierdoor niet laat verlammen, maar simpelweg doet wat zijn hand vindt om te doen om ervoor te zorgen dat mensen niet door de bodem van het bestaan zakken.

Vanavond bereiden we ons voor op onze reis naar Nagorno Karabach.
En goed nieuws: ik heb mijn koffer terug!!! Dankzij de energie die onze begeleider Azatur daarin heeft gestoken. Geen idee hoe hij dat heeft gedaan... Maar heerlijk om morgen de helft van mijn koffer weg te kunnen geven aan het arme gastgezin waar ik zal verblijven.

Maandag 24 oktober

Vandaag zijn we op stap geweest met Maria Goris. Zij is een Nederlandse vrouw en actief voor de organisatie Little Bridge. Zoals de naam al zegt wordt er een kleine brug geslagen tussen mensen in nood en mensen die wat te geven hebben. Vanmorgen zijn we op bezoek geweest in een instelling waar 286 gehandicapte kinderen zijn opgenomen. Tijdens het communisme 'bestonden' er geen gehandicapte kinderen. Langzaam maar zeker komt daar verandering in. Alleen krijgen de gehandicapte kinderen een veel te lage gehandicaptenuitkering. Daar kan niet alle zorg van betaald worden. Daarvoor blijven ondersteuning en giften nodig.

Vandaag zie ik ook steeds weer hoe de gevolgen van de grote aardbeving in de jaren tachtig nog steeds doorwerken. Veel mensen wonen nog steeds in de tijdelijke huisvesting van toen. Bovendien is de Armeense economie is zwak. Veel mensen verdienen geld in het buitenland. Er wordt te weinig geld verdiend in eigen land. De belastinginkomsten zijn daardoor laag. Ondertussen viert corruptie nog steeds hoogtij, wat de handel belemmert.

Vanmiddag hebben we kennisgemaakt met het boerenbestaan op het platteland. Boeren verenigen zich steeds vaker in corporaties om gezamenlijk investeringen te doen en een betere prijs voor hun producten af te dwingen. Ik heb daarvan een paar mooie foto's kunnen maken... U kunt ze onderaan de blog bekijken.

Zondag 23 oktober

Vandaag hebben we kerkdiensten bezocht. Deze waren indrukwekkend. Vanmiddag werden we wel opgeschrikt door een aardbeving. Het zou wel eens dezelfde kunnen zijn als die in Turkije, waar zoveel slachtoffers zijn gevallen. Wij zaten verder van het epicentrum.

Na afloop van de middagdienst hebben we verschillende arme gezinnen bezocht. De baptistengemeente heeft zich over veel arme ouderen en gehandicapten ontfermd. Tranen springen in je ogen als je bij deze mensen binnenstapt: vervuilde en verwaarloosde huizen, gebrek aan medische zorg en vooral de eenzaamheid. Familieleden die hun ouders in nood de rug hebben toegekeerd.

Mijn koffer is ondertussen nog steeds zoek. Contact met de luchthaven geeft me het machteloze gevoel van 'de paarse krokodil'. Inmiddels een paar kleren aangeschaft om de week door te komen. Een telefoontje naar de reisverzekering was zo gedaan. Het versterkt het gevoel van contrast. Na alles wat ik vandaag heb gezien en meegemaakt kan me die 'stomme koffer' eigenlijk veel minder schelen. Ik hoef er geen boterham minder om te eten.

Zaterdag 22 oktober

Na een omslachtige reis via Wenen en Moskou zijn we in de hoofdstad van Armenië aangekomen: Yerevan. Ik heb geen idee waar mijn koffer is gebleven. Gelukkig kan ik nog even teren op mijn handbagage en zijn mijn reisgenoten graag bereid uit hun koffer te delen.

Na aankomst zijn we direct naar de armste wijk van Yerevan gereden voor een ontmoeting en Bijbelstudie met vrouwen. Prachtig om ondanks de taalbarrière elkaar te herkennen en te verstaan in Jezus Christus.

We zitten in een kleine kerkzaal te midden van grote troosteloze flatgebouwen die in de nadagen van het communisme zijn gebouwd, toen nog met centrale verwarming. De overheid heeft zich echter teruggetrokken en de mensen letterlijk in de kou laten staan. Het aanleggen van een verwarmingssysteem en de verwarmingskosten zijn voor de bewoners niet betaalbaar. Bij -25 graden vorst brengen mensen, waaronder vele ouderen, in een onverwarmd appartement de winter door. Terecht dat stichting Kom over en help hier aan de slag is gegaan met winterhulp.

Dat zit me ook nog het meest dwars van mijn zoekgeraakt koffer: alle spullen die ik daarin had gestopt om hier achter te laten....

Een groet vanuit de Bijbelstudie met zicht op de berg Ararat, met de woorden van Romeinen 12: Verblijd je in de hoop!

Met de voeten in de modder

Mon, 12 Sep 2011 12:03:01 +0200

Aan het eind van het reces nog ��n keer met de voeten in de modder gestaan; dit keer heel letterlijk en in gezelschap van mijn kinderen die ervan genoten een keer ongelimiteerd door de modder te banjeren. Samen met een paar medewerkers van de fractie heb ik vorige week op uitnodiging van de Vogelbescherming wad gelopen.

Het was prachtig! We kwamen handen tekort om alle schelpen en krabbetjes mee te nemen die de kinderen hadden gevonden. Door onze kijkers tuurden we naar lepelaars, bonte steltlopers, scholeksters en grote mantelmeeuwen. En ondertussen namen we al pratend de nieuwe ontwikkelingen op natuurbeleid door. Alhoewel, nieuwe ontwikkelingen? Vandaag bleek uit een debat met staatssecretaris Bleker dat er weinig nieuws te melden valt. Onderhandelingen tussen Rijk en Provincies zitten muurvast. En daardoor liggen allerlei ontwikkelingen en werk in uitvoering op het gebied van natuurbeheer stil. Het wordt tijd dat Bleker zijn praatjes en stoere taal gepaard laat gaan met daden!

Bekijk hier meer foto's

Groeten uit het mooie Reestdal!

Thu, 14 Jul 2011 10:03:07 +0200

Wat bedoeld was als een officieel werkbezoek, voelde haast als een prachtige vakantiedag. Ik was op stap met Landschap Overijssel in het mooie Reestdal, op de grens van de provincies Overijssel en Drenthe. Reeen gezien, ooievaars, een dassenburcht, een otter zien zwemmen...

Toegegeven: het weer had mooier gekund, maar wandelen in de gestage regen had toch ook wel iets. Al wandelend doorgepraat over het natuurbeleid. In het najaar zullen we er in Den Haag weer verder over vergaderen, maar ondertussen zit er weinig schot in de zaak, zolang staatssecretaris Bleker er niet uitkomt met de provincies. Stilstand gaat nu achteruitgang betekenen, waar niemand beter van wordt. Boeren niet, omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn; natuurorganisaties niet, waterschappen niet. Ondertussen neemt de polarisatie (waar we nu net een beetje af waren) weer toe als politici gaan roepen dat natuurorganisaties hun eigen broek maar op moeten houden en de overheid er weer voor de burger moeten zijn. Dat is een klap in het gezicht van al die organisaties, natuurprofessionals en vrijwilligers (alleen al bij landschap Overijssel gaat het om 400 vrijwilligers!) die zich elke dag inzetten voor de natuur juist voor de burger!

Overijssel heeft inmiddels een goed systeem voor groene en blauwe diensten. Het project Groene en Blauwe Diensten gaat ervan uit dat particulieren en agrariërs zich inzetten voor het onderhoud of beheer van landschapselementen die zich op hun grond bevinden. Zij leveren hiermee een Groene (grond) of Blauwe (water) Dienst en krijgen hiervoor een vergoeding. Een Groene Dienst is bijvoorbeeld het onderhoud van houtwallen en oevers of het gedogen van een pad of landschapselement. Een Blauwe Dienst het vasthouden van water op percelen en in watergangen. Door de grondeigenaren te betalen voor de diensten worden zij gestimuleerd de landschapselementen te behouden voor het Overijsselse landschap. Vanuit een groenfonds met geld dat 20 jaar vast staat (en dus ongevoelig is voor politieke grillen) wordt dit betaald. Een prachtige manier waarop boeren en natuurorganisaties zich samen inzetten voor natuur en landschap.

Als Zwollenaar ben ik natuurlijk trots op mijn provincie. Ik nodig iedereen van harte uit om in de zomervakantie hier een kijkje te komen nemen. Tot slot nog wat reclame voor het Reestdal waarover meer te vinden is op www.landschapoverijssel.nl

Reestdal

Op de grens van Overijssel en Drenthe slingert de Reest door het landschap. Deze beek is de levensader van een eeuwenoud cultuurlandschap. Het dal waar de beek doorstroomt, wordt het Reestdal genoemd. Ruim 700 hectare hiervan is in eigendom en beheer bij Landschap Overijssel. Onze zusterorganisatie Het Drentse Landschap heeft eveneens grote delen in beheer en eigendom. De lengte van dit stroomdal is ongeveer 35 kilometer en de breedte varieert tussen de 100 en 600 meter. Het landschap rondom de beek is een uitgesproken cultuurlandschap met bos, heide, hooilanden en oude boerderijen. Overal in het landschap is te zien hoe de eeuwenoude verweving van mens en omgeving voor gevarieerde natuurwaarden heeft gezorgd. Landschap Overijssel bezit rond Oud Avereest (een nederzetting in het middenstrooms gedeelte van het beekdal) zeven oude boerderijen. Eén van deze boerderijen is de gerestaureerde voormalige boerderij en herberg De Wheem. Deze is ingericht als informatiecentrum. Dit centrum is te bezoeken van mei tot en met augustus elke zaterdag en zondag, van september tot oktober alleen op zondag en in juli, augustus en de herfstvakantie elke zaterdag, zondag, dinsdag en woensdag van 13.00 tot 17.00 uur. Van november tot en met april is De Wheem elke derde zondag van de maand geopend van 13.00 tot 17.00 uur.

Een ochtend mee met Buurtzorg Zwolle

Mon, 11 Jul 2011 18:48:07 +0200

Wat ik al heel lang wilde, heb ik vanmorgen gedaan: een ochtend meelopen met Buurtzorg, op uitnodiging van iemand die ik ken uit mijn kerkelijke gemeente. Twee jaar geleden is in Zwolle Buurtzorg van start gegaan en zij werkt er na jarenlang in de reguliere thuiszorg te hebben gewerkt met veel plezier.

Buurtzorg Nederland heeft een vernieuwend concept voor verpleging en verzorging aan huis ontwikkeld. Door de zorgverlening volledig door hoog opgeleide wijkverpleegkundigen en wijkziekenverzorgenden in kleine autonome 'Buurtzorgteams' in te laten vullen wordt het oplossend vermogen en de professionaliteit van medewerkers ten volle benut. Deze Buurtzorgteams worden ondersteund door een landelijke organisatie. Hierbij wordt gebruik gemaakt van moderne ICT-toepassingen waardoor de administratieve kosten tot een minimum worden beperkt. De kosten van management en overhead worden zo beperkt mogelijk gehouden.

De huisarts is de belangrijkste samenwerkingspartner voor de Buurtzorg. Buurtzorg levert een aantal diensten aan huisartsen met als doel de samenhang in de zorgverlening te verbeteren. Buurtzorg wil combinaties in functies tussen Buurtzorgteams en huisartsenpraktijken bevorderen. Dit komt de kwaliteit van de zorgverlening ten goede en draagt bij aan een effectieve organisatie van de zorg. Dit vraagt om voortdurend goede afstemming en regie, want het risico dat er dubbel werk wordt verricht ligt op de loer. Moet de praktijkondersteuner nog wel over de vloer komen als er al een buurtzorg-verpleegkundige aan de slag is? En blijft het Zorgkantoor geld leveren als er ‘productieplafonds’ zijn bereikt en budgetten voor Buurtzorg niet de patient volgen maar de reguliere thuiszorginstelling waar ‘productie-afspraken’ mee zijn gemaakt?

Op de fiets hebben we verschillende adresjes bezocht voor een douchebeurt en verschillende vormen van wondverzorging bij allerlei typen ouderen: van beginnend dementerend tot zeer zelfstandige en zelfbewuste zorgontvangers, in mooie lichte koopapartementen en armoedig ingerichte sociale huurwoningen waar de gordijnen gesloten waren. De een sprak plat Zwols, bij een Chinese vrouw die al 33 jaar in Nederland woonde was een grote taalbarrière omdat ze nog steeds maar slechts een paar woorden Nederlands sprak, terwijl haar hulpbehoevendheid met de dag toenam. Ze staat al een tijdlang op een wachtlijst voor een verzorgingshuis en heeft maar een klein sociaal netwerk.

Over het idee Buurtzorg ben ik enthousiast. Discussies over geld zullen er altijd wel blijven. Maar na deze morgen realiseer ik me dat de grootste zorg over de vergrijzing niet de betaalbaarheid maar de eenzaamheid is. Eenzaamheid bestrijd je niet met nog meer professionele zorg, maar met liefdevolle sociale contacten en omzien naar elkaar

Onverdoofd ritueel slachten: verbieden of niet?

Tue, 21 Jun 2011 16:33:54 +0200

Tweede Kamerlid Esm� Wiegman legt in een videoblog uit wat de ChristenUnie Tweede Kamerfractie vindt van het voorstel van de Partij voor de Dieren om onverdoofd ritueel slachten te verbieden.

Zwijnen tellen

Mon, 06 Jun 2011 14:53:03 +0200

Vrijwilligers kom je overal tegen! Ik ontmoet ze in de zorg en in de kerk. Afgelopen woensdag kwam ik ook een grote groep vrijwilligers tegen in de natuur, op de Veluwe om zwijnen te tellen. Er wordt in het politieke debat nog wel eens afkeuring uitgesproken over de 'plezierjacht'; mensen die plezier zouden hebben in het afschieten van dieren. De vrijwilligers die ik afgelopen woensdag heb gesproken hebben vooral 'plezier' in zorg voor de natuur en evenwichtig wildbeheer.

Ze volgen cursussen en trainingen om zorgvuldig en verantwoord aan het werk te kunnen. Voordat er ook maar een schot gelost wordt, wordt er eerst geteld en beoordeeld wat nodig is aan afschot om het wildbeheer op orde te houden.

Samen met een ervaren rot heb ik een paar uur in een kijkhutje doorgebracht. Het observatieluik had ongeveer de grootte van een breedbeeld-televisie. Maar het beeld en het geluid was eindeloos mooier: het avondlied van de vogels, gekraak in de bosjes van zwijnen die nieuwsgierig naar het terrein voor de kijkhut kwamen waar we mais hadden gestrooid; het gesnuif en gewroet van de zwijnen in de grond.

Na afloop kwamen alle tellers bij elkaar om het aantal getelde zwijnen te melden. Het waren er dit jaar een stuk minder als vorig jaar. De strenge wintermaand december heeft veel zwijnen de das om gedaan. Dat wordt minder afschot dus. De voortplantingsdrift van wilde zwijnen is echter enorm. Een populatie kan zich in een goed voedseljaar met 225% vermeerderen. Wildbeheer is nodig, dus.

Mijn mobiele telefoon had ik in de kijkhut op tril-stand gezet. Ik voelde hem voortdurend trillen, vanwege alle mails die binnen kwamen van bezorgde pgb-houders. Het contrast tussen het beleven van die mooie avond en de inhoud van de talloze mailtjes die ik die avond ontving was groot.

Na de kijkhut sta ik weer met beide benen op de grond, klaar om de strijd met het kabinet over verkeerde bezuinigingen in de zorg aan te gaan!

Slecht nieuws in een mooi jasje: bezuinigingen

Mon, 30 May 2011 10:58:20 +0200

Dat er bezuinigd moet worden, is duidelijk. En dat bezuinigingen nooit leuk zijn, weet ook iedereen. Gevoelens van boosheid en verwondering kwamen afgelopen week naar boven toen minister Schippers haar bezuinigingen op preventiebeleid en subsidies aan patienten- en gehandicaptenorganisaties bekend maakte.

Die voorgestelde bezuinigingen werden meesterlijk gecamoufleerd door de boodschap dat de darmkankerscreening zou worden ingevoerd, wat het aantal doden als gevolg van darmkanker zou moeten terugdringen. Natuurlijk juich ik het toe als lijden en dood teruggedrongen kunnen worden door nieuwe medische ontwikkelingen. Daar mag je best positieve nieuwsberichten aan wijden. Maar dat neemt niet weg dat we net zo goed aandacht moeten blijven geven aan de positie van gehandicapten en chronisch zieken. Hun stem moet gehoord blijven worden! Dat staat door de voorgestelde bezuinigingen onder druk.

Mooi als organisaties samenwerken en zo kosten kunnen besparen. Maar de behoeften en belangen van een dove zijn echt anders dan die van een blinde. En een lichamelijke beperking brengt andere vragen met zich mee dan een zeldzame ziekte. Voor belangenbehartiging heb je gewoon een bureau nodig, met een computer en telefoon erop, en iemand die de telefoon kan opnemen en vragen beantwoorden. In het totaal van het budget dat omgaat in de gezondheidszorg is daar ook niet het grote geld mee gemoeid.

En juist als je als overheid meer verwacht van de eigen verantwoordelijkheid van mensen zul je mensen wel moeten toerusten om die verantwoordelijkheid te kunnen dragen.
Ik mag toch hopen dat het niet zo is wat sommigen beweren: terwijl allerlei bezuinigingen uitgestort worden over dezelfde doelgroep (sociale werkplaatsen, AWBZ etc.) worden deze mensen ondertussen monddood gemaakt doordat hun belangenorganisaties ook worden aangepakt.

Darmkankerscreening is mooi; een gezonde maatschappij waar elke stem wordt gehoord beter!

'De ChristenUnie wordt ruig'

Tue, 31 May 2011 14:01:47 +0200

Terugkijkend op de afgelopen week kan ik niet anders dan concluderen dat het een bijzondere week was: het afscheid van Andre Rouvoet afgelopen dinsdag met mooie woorden door de voorzitter en het aantreden van Carola Schouten vorige week woensdag. Erg veel tijd om daar over te mijmeren was er niet want alle vergaderingen gingen gewoon door; over kernenergie, Natura 2000, over genetische modificatie en het kwekersrecht. Ook de hoorzitting over het Burgerinitiatief Uit vrije wil was indringend.

Niet alleen de onderwerpen in de Kamerdebatten liepen sterk uiteen. Vrijdagmiddag bracht ik een werkbezoek aan het Centrum voor Consultatie en Expertise. Dit Centrum wordt ingeschakeld als een bijzondere zorgvraag ontstaat op het moment dat de problemen van mensen zo complex zijn dat de betrokken zorgverleners deze niet meer kunnen oplossen. Er is bijvoorbeeld sprake van mensen met ernstige gedragsproblemen, zoals agressie of juist extreme teruggetrokkenheid, zelfverwonding of sterk aandachtvragend gedrag. Aangrijpend was het om het verhaal van ouders te horen die op een gegeven moment niet meer wisten hun kleine dochtertje te troosten. Dankzij de inzet van het CCE zijn de ouders en de zorgverleners verder gekomen, waardoor de ouders nu ondanks de bijzondere aandacht die hun kind altijd zal blijven vragen, kunnen genieten van het 200% knuffelgehalte van hun kind.

Maar voordat ik hiervoor in Utrecht was, had ik er al een werkbezoek aan de bloemenveiling in Naaldwijk op zitten. Indrukwekkend om daar rond te lopen en al die duizenden karren met bloemen te zien die daar verhandeld worden. Eigenlijk zouden we ons veel meer bewust moeten zijn van de prachtige internationale positie die Nederland inneemt. Duurzaamheid moet dan niet het tegengestelde zijn van die economische positie. Vrijdag bleek dat daar prima mogelijkheden voor zijn. Schaalgrootte kan prima benut worden om verantwoord bloemen te kweken en te transporteren. Economie en milieu zijn niet gebaat bij vrachtwagens die leeg rond rijden. De belangrijke schakel tussen mijn vroegere bijbaantjes in een rozenkwekerij en bloemenzaak heb ik vrijdag dus kunnen zien, met dank aan onze gastheren daar.

Het vervoer naar de veiling toe was trouwens bijzonder: bij beleidsmedewerker Daniel Wegen achterop de motor. Het leverde wat verbaasde blikken en opmerkingen op bij binnenkomst: ‘Op de motor? En dat bij de ChristenUnie? Dat is ruig!’

Tegen iedereen die vragen heeft over de koers van de ChristenUnie kan ik dus zeggen: die is veelzijdig en soms wat ruig…

Een nieuwe politieke lente

Mon, 14 Feb 2011 10:11:10 +0100

Tijdens mijn werkbezoek vrijdag en het thuiswerken afgelopen zaterdag zijn mij een aantal contrasten opgevallen. Op het moment dat een jong ondernemend stel met een grote leghennenhouderij in Zutphen vertelde over hun wensen om nog meer te doen aan duurzaamheid door de daken van de stallen te voorzien van zonnepanelen, maakte minister Verhagen zijn randvoorwaarden voor een nieuwe kerncentrale bekend.

En terwijl ik mijn bijdrage schreef voor een algemeen overleg over het persoonsgebonden budget en dacht aan al die mensen die getroffen worden door beperkingen van dit budget, waardoor zorg op maat thuis of in een kleinschalige woonvoorziening in de toekomst niet meer mogelijk is, zag ik op tv de VVD de campagne aftrappen met een grote actie voor 130 km/u op de snelwegen.

Toen ik vrijdag op bezoek was bij een centrum voor jeugd en gezin in Apeldoorn en de slogan las 'opvoeden en opgroeien doe je samen', realiseerde ik me dat ik het woord 'samen' al een tijd niet meer heb gehoord in Den Haag. Daar gaat het vooral over 'eigen verantwoordelijkheid' en wat je 'zelf' allemaal moet doen. En het gaat over nog meer strengheid en daadkracht door de overheid. In Apeldoorn waren de mensen in ieder geval enthousiast over de laagdrempelige opvoedondersteuning. En in 'Het dagelijks bestaan' waar vroegtijdige schoolverlaters worden opgevangen door een gemotiveerd echtpaar en een grote groep vrijwilligers om hun leven weer een beetje op orde te krijgen, vroegen ze zich tijdens de lunch vrijdag vertwijfeld af of het door Wilders voorgestelde 'tuigdorp' voor hen bedoeld was. Ik heb het idee dat 'vraag en aanbod' op dit moment in onze samenleving niet helemaal matchen. Ik hoop dat meer mensen dat gevoel hebben. Uitdrukking geven aan dat gevoel kan op 2 maart!

Ik kijk uit naar een nieuwe politieke lente! Gisteren was de lente trouwens al een beetje te zien en te voelen op de hei van Heerde waar ik gisteren met mijn gezin de eerste lammetjes van dit jaar heb bewonderd...

Esmé Wiegman - Van Meppelen Scheppink

Tweede Kamerlid ChristenUnie